teh mighty JON CABRON show

   sa isang malayo at liblib na isla ng doroteo nakatayo ang isang napakalaking kaharian na gawa sa isang ordinaryong keso, keso na kulay dilaw’
makalipas ang limang taon pagkamatay ni reyna aurora..  natagpuan ni haring damian ang kanyang anak na si prinsesa elena na malungkot sa kanyang silid, “mahal kong anak, di yata’t hindi nagamot ng limang taong lumipas ang pangungulila mo sa iyong mahal na ina” napatingin si prinsesa elena at dagling pinunasan ang mga luhang kanina pa dumadaloy sa kanyang mga pisngi, “mahal kong amang hari, ang pagkamatay ni ina ay sadyang napakahirap dalhin, ngunit tanggap ko na, sa kadahilanang wala na naman tayong magagawa.” “kung gayon ano ang bumabagabag pang iba sayo oh aking prinsesa?” tanong ni haring damian sa anak na prinsesang nababakasan ng lungkot sa mukha.. “ang ating pader na yari sa keso, mahal na amang hari’ kung mamarapatin nyo po’y nais kong ipabago ng kulay, sa tuwina’y naaalala ko si ina at ang kanyang mga pagdidisenyo, pagnakikita ko ang mga pader na iyan” tugon ng anak sa amang hari, “kung iyon lamang, anak kong mahal,  ang iyong pinagkakaganyan.. bukas na bukas din ay ipapatawag ko ang ginoong si simeon ang henyo, at tanyag na taga gawa ng kesong pader sa buong isla doroteo!”
   kinabukasan..
umagang umaga pa ay pinulong na ni haring damian ang lahat ng tao sa kaharian’ maya maya pa’y bumaba mula sa hagdan na nababalutan ng iba’t ibang kulay ng rosas si prinsesa elena, palakpakan ang mga tao na agad ding pinutol ni haring damian.. “konting katahimikan.. andito tayong lahat ngayon upang ianunsyo ang pagpapalit natin ng kulay ng kesong pader.. bunga na rin sa kagustuhan ng aking pinakamamahal na anak .. si prinsesa elena!!! muling nagpalakpakan ang mga tao bilang pagsalubong sa kanilang mabait na prinsesa..
nahihiyang nagsalita si prinsesa elena.. “alam nyong hindi na kayo iba sa amin ng aking mahal na amang hari, mula sa pagkabata ng aking nasirang ina ay andito na kayo sa kahariang ito na yari sa keso..” “ngayon ay hinihingi ko ang kooperasyon nyo.. kailangan natin ng pagbabago.. kailangan nating lumimot sa nakaraan, iwanan ang mga malulungkot na pangyayari at humarap sa bukas ng may bagong pag asa! .. at ito ay isinisimbulo ng bagong kulay ng ating pader na gawa sa keso!!”
sigawan! ang mga tao.. kanya kanyang bulungan at suhestiyon, ngunit nangibabaw ang isang boses’ ang boses ng ginoong henyo at tanyag na  tagagawa ng pader na keso..
“bakit hindi puti?! puting kulay ang nababagay sa ating bagong kaharian..”  napamaang na napatingin si prinsesa elena sa kanyang ama.. at parang hangin na lumabas sa kanyang mga labi.. “ke-song - pu-ti!” napuno ng kagalakan si haring damian at itinaas nya ang kanyang nakatikom na kamo at napasuntok sya ng pataas, habang isinisigaw ang “kesong puti! kesong puti ang magiging kaharian natin!” sumangayon ang lahat ng mga tao at sabay sabay silang nagsigawan ng kesong puti!

makalipas ang mahigit isang taon.. masayang naghihintay ang henyong taga paggawa ng kesong pader sa labas ng silid kung saan iniluluwal ng kanyang prinsesang asawa ang kanilang unang anak.. tahimik naman na nakamasid ang mahal na haring damian ngunit hindi maitago ang kagalakan sa kanyang unang apo..
hanggang sa lumabas ang taga pagpaanak kasunod ng iyak ng sanggol.. “lalaki! lalaki ang anak ni prinsesa elena!!” sumugod agad ang lalaki sa loob upang makita ang bagong silang na anak at madamayan ang nanghihina pang si prinsesa elena..
maluha luhang kinarga ni haring damian ang kanyang apo at lalong nalubos ang kanyang kasiyahan ng sabihin ng anak na prinsesa na sya ang naka takdang magbigay ng pangalan sa bagong silang na sanggol.. napatingin sya sa manugang na si simeon na tumango naman bilang pag sang ayon…
mula sa araw na ito.. sabi ni haring damian..
ikaw apo ang nakatakdang mamuno sa lahat ng ating nasasakupan..  at ikaw ay pinapangalanan kong…..  “francis jeremy”
masayang nagyakap ang mag asawa..

* tangenang bus na sinasakyan ko dito sa pedro gil’ sobrang sugapa ng kunduktor at drayber.. nakagawa nako sa isip ng isang buong kuwento mukhang wala pa ring balak umalis.. bulsyet naman oh’