teh mighty JON CABRON show

   grade 2 siguro ko nun’ bagong lipat kayo sa paupahan ng tita ko’ ewan ko kung sa ganung idad may malisya na ko o talaga lang bihira kse may sumulpot na babae dito sa compund namin’ lahit kaming magpipinsan kandarapa sayo’ tisay ka kse at natural blonde yung buhok’ akala nga namin amerikana ka’ kanya kanya kaming pasiklab sayo’ naaalala ko pa dati tinitipid ko yung baon ko sa school para lang makapag ipon ng pambili ng stationaries’ tapos nung maraming marami na’ nilagay ko sa airmail na envelope, nilagyan ko ng tag na merry christmas kahit di naman pasko (inekisan ko na lang) tapos binigay ko sayo.. tuwang tuwa ka! naaalala ko pa dati masaya ako pag naglalaro tayo ng takot takutan ng mga kapatid mo sa bahay nyo pag nasa trabaho yung nanay at tatay nyo kse nakakatsansing ako sayo pag nagtatalukbong tayo ng kumot.. although di ko pa alam na tsansing ang tawag dun dati’ tapos tuwing gabi pag andyan na yung mga magulang mo.. bawal na kayo makipaglaro samin. bawal na kayo lumabas’ tatambay kami ng mga pinsan ko sa may tindahan sa tapat nyo tapos pinagkukuwentuhan ka namin.. syempre bata payabangan.. “tinira ko si honey kanina” “hindi nga?” “oo, nakatalukbong sa min yung kumot” “bukas ako naman” “bahala ka basta syota ko na yun pero pag mas maaga ka bukas nakapunta sa kanila, sige!” .. yabang lang!
tapos basta na lang kayo lumipat ng bahay’ walang balitaan basta pag uwi ko sa school nag hahakot na yung mga tito mo ng gamit’ di na rin kita nakita kahit nung saglit na yun’ nakulong daw yung tatay mo dahil sa drugs bali balita kaya mabilisan paglipat nyo’
nung ubos na yung mga gamit nyo’ tumambay kami ng mga pinsan ko sa abandonadong bahay nyo, ewan ko pero ambigat sa dibdib’ nagkukuwentuhan kami pero nasa malayo yung utak ko.. pumunta ko sa kwarto nyo’ andaming kalat, di man lang kayo nagwalis bago kayo umalis’ tapos nakita ko yung isang pamilyar na envelope.. binuksan ko’ yun nga yung mga stationaries na binigay ko sayo.. may kisses pa (yung maliliit na mabango..)
ang alam ko itinago ko pa yung envelope na yun.. umasa pa ko na manganganak yung mga kisses sa loob nun’ pero di ko alam kung san na napunta’ kung saan na naitago’ bigla na lang nawala kasabay ng pagtanda ko’
di na kita nakita, wala na kahit konting balita sayo’ nakalimutan na kita’ pero kanina lang sa loob ng dalawampung taon nakasakay kita sa bus.. di ako pwedeng magkamali na ikaw yung nakikita ko’ yung nunal mo sa ilalim ng mata, natural blonde na buhok’ bigla akong napa nostalgic mode.. siguro kaya parang may kulang sa buhay ko’ siguro kse pakiramdam ko may isang kabanata na hindi nagkaron ng katapusan.. siguro ikaw yun’
gusto kitang paupuin pero baka tanggihan mo ko.. baka di mo na nga ako kilala’ lingon ako ng lingon baka sakaling mahuli rin kitang nakatitig sakin at maging simula ng paguusap.. pero abala ka sa pagtitext’ masaya kong makita kang mukhang masaya’ may asawa ka na siguro’ mabilis yung bus.. kinakailangan mong humawak sa taas para di ka matumba.. pagtaas ng kamay mo.. dun ko napatunayan na dapat na nga kitang tuluyang kalimutan.. liberated ang pamilya ko’ kaya kitang ipakilalang girlfriend ko kahit may asawa’t anak ka na’ pero hindi ko kayang magpakilala sa kanila ng babaeng may buhok sa kilikili’ kaya kitang ipaglaban pero hindi ko kayang habambuhay na yuyuko para di ko mapansin yung pagbubulungan nila na nagasawa ako ng may buhok sa kilikili..
paalam honey’
i finally got the closure that i need’ salamat sa mga alaala’