teh mighty JON CABRON show

sinubukan kong manahimik, lumayo, magisip isip’
ano ang naging pagkukulang ko at san ako umabuso? naaalala ko pa ng gabing yun.. nag pm sakin si az, nagtatanong kung pwede nya raw ako ilabas sa entry nya‘ bilang isang kaibigan syempre sumagot agad ako ng oo, sa pagasang gaya ng mga nauuso sa blog world ngayon e bibigyan nya lang ako ng award, o gaya ni jovi at ni ms. ging mapi feature lang yung blog ko sa blog nila.. iniisip ko na lang na siguro nagkamali lang ako ng intindi nung gabing yun, nung sinabi nya na ilalabas ako sa entry nya, ang ibig nyang sabihin dun e “jon, pwede ko bang babuyin ang pagkatao mo at sirain ang kinabukasan mo sa pagba blog at pwede ko bang gawin sayo na matapos mong mabasa ang entry ko, hindi ka na makakatingin ng diretso sa mga tao at ikakahiya mo ang buo mong pagkatao?” siguro kung nakuha ko lang agad ang ibig nyang sabihin, magdadalawang isip ako na pumayag agad sa kanya.. wala sa hinagap ko na ang entry na niluluto nyang yun ay magdudulot sakin ng ilang gabing pagkabalisa at pagkapuyat,
ng adiksyon sa kape, alak at sigarilyo..
gusto kitang saktan mr. azrael kahit gano ako katagal maghintay sa paguwi mo, pero hindi ko kayang gawin yun.. siguro nga instrumento ang entry mo para ilabas ko na kung sino talaga si JON CABRON, siguro nga eto na ang panahon.. ang lahat ng nakasulat sa blog na to, lalo na yung mga pagsakay sakay ko sa bus at mga katapangan ay puro kasinungalingan lang, ang totoo nyan, hindi pa ko nakakasakay sa bus sa buong buhay ko, oo AZ dahil buong buhay ko sa loob ng mahigit apatnapung taon nakatali ako dito sa upuan kong de gulong, tama rin ang nabasa nyo, hindi totoong bente siyete anyos lang ako, apatnaput anim na ko at isa akong lumpo’ pinanganak na ko na ganito, at ang tanging nagpapasaya lang sakin ay ang pagba blog ko.. at ang mabasang maraming rumerespeto sakin bilang isang blogger.. at nakakalungkot na tapos na ang mga sandaling iyon.. imbento ko lang si mrs cabron, ang totoo nyan wala pa kong nagiging girlfriend sa idad kong ito, hindi naman nakakapag taka dahil sino ba naman ang maiinlove sa kalagayan kong to, wala din akong mga daliri mr. azrael, ang lola ko na lagi kong kasama ang nagtatype ng mga sinasabi ko para maging entries dito sa blog ko.. matanda na sya at inaabot kami ng buong maghapon para lang makatapos ng isang entry. malimit din syang umihi sa salawal nya, pero ibang usapan na yun.. walang silbi ang mga braso ko kundi pantimbang lang sa payat kong pangangatawan.. hindi ko sila naigagalaw tulad ng sa mga normal na tao na nakikita ko sa telibisyon, mr. azrael isa akong nakakaawang nilalang, at ang ginawa mong entry ang lalong naglugmok sa akin sa mundo ng kalungkutan at depresyon.. sana’y napasaya ko kayo sa halos isang taon na pagba blog ko dito sa wordpress, at sana’y napangiti kayo sa entry ni azrael.. ako, dito lang ako magisa sa kwarto ko.. tulad ng dati, pinapakinggan ang maya’t mayang pag ubo ng lola ko, habang nakasilip ako sa siwang ng bintana namin at pinapanood ang mga miminsang nagdadaan na mga normal na taong katulad nyo..

sa huli nasa iyo pa rin ang respeto ko mr. azrael dahil kahit papano napasaya nyo ko at naranasan ko rin kahit na saglit lang ang ituring akong isang normal na tao,

salamat sa lahat,
naisipan ko rin ipost ang picture ko para sa iyo mr. AZ, dahil nilugmok mo man ako sa walang hanggang kalungkutan, pinalaya mo naman ako sa mundo ng kasinungalingan at pagpapanggap…

click here for my pict

.. sir, magiging mas maginhawa po ang pamumuhay kung wala pong nagsasakitan at lahat ay nagmamahalan.

tnxbyes!

ilan ang kulay sa buong mundo? humigit kumulang isang linggo na siguro na pakiramdam ko parang may nagbago sa sepilyo ko sa bahay, parang nagbago yung hagod sa bagang ko’ pero naisip ko baka naninibago lang ako kse dalawa yung sepilyo na ginagamit ko, isa sa banyo namin at isang nasa bag ko, gamit ko sa trabaho’
napansin ko din na parang bago yung itsura, madiin kse ako magsepilyo kaya yung bristle ng tutbrush ko laging iwa iwarang agad, hmmm baka may nagkusa na magpalit ng green ko na tutbrush.. kanina paguwi ko galing sa trabaho, gutom na gutom ako, di ko na nakuhang magsepilyo, kain agad ako ng tirang ulam nung hapunan, habang kumakain, lumabas sa kwarto ang nanay ko at nagsepilyo.. lumabas sya ng cr habang nakasaksak sa bibig nya yung sepilyo dahil may tinatanong sya, taragis! para kong nabilaukan ng napansin ko na kulay green din yung ginagamit nya, takbo agad ako sa banyo sa pag asang sana mali ako at dalawa ang sepilyong green dun.. parang gusto kong ituloy yung pagbara ng pagkain sa lalamunan ko nung nakita kong iisa nga lang ang may ganung kulay na sepilyo sa lalagyan, sumigaw agad ako!
JON: putarages! bakit mo ginagamit yan? sepilyo ko yan!
GNG. CABRON: gago! akin to, kakabukas ko lang nito, nung lunes!
JON: eh asan na yung ginagamit ko?
GING. CABRON: ewan, baka nalaglag..
JON: tangenang yan, ang ginagawa nyo lang naman sa sabitan ng sepilyo, kunin yung sepilyo nyo isaksak sa bunganga nyo tapos ibalik yung sepilyo.. bakit kailangan na may malaglag na sepilyo ng may sepilyo dun?
GNG. CABRON: aba! ewan ko!
JON: hindi ko na alam kung pano ko pa matititigan ang sarili ko sa salamin’
GNG. CABRON: ang arte mo, bakit kelan mo pa ba ginagamit yung sepilyo ko?
JON: isang linggo na, hindi ko lang maidescribe sayo kung gaano ko nadidiri sa sarili ko ngayon!
seryoso, gano ba kadami ang mga kulay sa mundo? anong klaseng nanay ang tutulad sa kulay ng sepilyo ng anak nya?

naranasan ko kanina ang isang pinaka pinaka! sa trabaho ko’ parang may hindi makahinga na agaw buhay sa harapan ko pero wala akong magawa, mali, alam ko yung gagawin ko pero hindi ko alam kung ano yung mga pwedeng putulin at biyakin, dagdag pressure pa na andami kong callers kada 5 minutes,

JON: “ginagawan na po ng paraan”
after 5 minutes
“matagal pa ba yan?”
JON: saglit lang po di ko makontak yung duktor
after 5 minutes ulit
“wala pa, matagal pa ba? gano katagal pa?”
JON: eka lang po, yung head ng ospital na yung kausap ko, papunta na raw yung duktor.
after 10 minutes ulit
“ano na?”
JON: teka ginagawan pa ng paraan
“kktnxbye”

.. naisip ko parang nangaasar na lang sila, tipong aah di mo magawa ha! niyayari kami ng customers dito, yari ka rin samin! ‘ndot!

mahirap mag trial and error basta basta, pwedeng magamot mo yung sipon ng pasyente pero hindi na sya titigasan habang buhay ang maging resulta, kailangan ng ingat’
ang sakit na ng ulo ko kakaisip, at ang init na ng ulo ko kse nauubusan na ko ng naiisip na paraan, gusto ko ng dilaan yung socket ng kuryente dito para matapos na, bahala na sila sa bangkay ko bukas.. sa wakas sa tulong ng head ng ospital successful ang operasyon’ kailangan lang palang tanggalan ng konting mga nanigas na kulangot yung ilong ng pasyente, para makahinga ng maluwag, grabe! sa isip ko kung mamaya e magkaproblema na naman na kasing tindi nito o kahit pa kinabukasan lang e ganito na naman katindi ang sasalubong na problema sakin.. bangkay na kong dadatnan ng pang 6 to 2 kong kasamahan..

magsheshare daw ng kayamanan si bill gates, basta iemail lang tong message na to at kokontakin ka raw ng microsoft para sa details kung san ipapadala yung pera… lo lo lols!
so ibig bang sabihin nito hindi ko na kailangang nagpuyat dito sa trabaho? magi email lang ako ng marami nito tapos yun na? mabubuhay ko na ang pamilya ko sa karangyaan? makakapag around the world na kami at makakapag honeymoon sa paris? makakapag habulan na kami ng anak ko sa disneyland? makakapag shopping sa US of A? yahey! hmmm $245 sa kada isang taong papadalhan ko ng email, $243 for every third person na makakatanggap.. hmm sobrang dali lang nito’ hmmm gagawin kong angel locsin scandal ang subject, tignan ko kung di pag agaw agawan to’ haaaaays kailangan ko ng magresign sa trabaho para wala na kong gagawin sa buong buhay ko kundi magforward ng magforward ng email na to!! yahey!
tapos pag mayaman na mayaman na ko, hindi na ko bibili ng pirated warez, bibili na ko ng licensed na microsoft softwares! yey!
.. watta noobs’

uuuuuuy! may party, kung ikaw e:
1. namumula
2. malaki
3. maumbok
4. masakit
may nana o wala
join ka na!
masaya to!
ang venue ay sa mukha ko… sea yah!

   di ko masundan yung last entry ko, andami kong materials na nalimliman sa isang oras na byahe sa bus pero ang hirap simulan.. ang paggawa ko ng entries parang pakikipag anuhan,
pag hindi maganda ang pagtutok sa bukana hindi didireretso ang kuwento.. dapat din depende sa mood’ kailangan relax muna, kailangang basain muna ang utak para pagbukaka ng mga daliri sa keyboard, dire diretso na ang mga salita hanggang dulo, nakakailang ulit na subok na ko na simulan ang apat na entries ko pero puro supot ang kinakalabasan.. hanggang sumuko na ko, naisip ko magyosi muna sa terrace namin, pasok ulit sa kwarto.. hinimas ulit ang keyboard, takte ayaw pa rin labasan..
naisip ko magbrowse muna sa friendster, pampa kalma at pampagana.. nakita ko na may apat na bagong nagview sa profile ko, tatlong schoolmate nung highschool at isang babaeng hottie’ wala akong pakialam sa mga schoolmates ko, inagaw nung babaeng naka swimsuit ang primary photo sa profile.. napapanganga ako sa bawat bulaga ng apatnapung pictures nya, sa isip ko napakamahal siguro ng gatas ng babaeng to nung sanggol pa lang sya para bigyan sya ng katawan na ganun sa idad nya ngayon.. tinignan ko kung pano sya naligaw sa profile ko, nakalink pala ako sa kanya dahil naka add sa kanya yung isang kaibigan ko nung highschool.. hindi ko pwedeng palampasin to, text ako kay highschool friend

JON: ei’ may babaeng nagview sakin sa friendster and i found out na ikaw yung link ksa knya’ now tell me my friend, san mo nakilala tong babaeng tayong texas na to???

HS FRIEND: alin dun? anong pangalan?

JON: da fuckable vanessa, sinooooooo tooooooooooo?

HS FRIEND: girlfriend ko.

JON: nyay! seryosohan na relasyon?

HS FRIEND: natural, ikakasal na kami pare kaya hindi talo yan at konting preno naman sa bibig.

JON: sori.. hehe’ nakainom ako pare’ god bless you!

.. di na sya nagreply’ gusto ko na lang isipin na naubusan na sya ng load o kaya inantok na, kung sakaling dumating ang araw at may makapagsabi sayo ng blog na to, pare seryoso’ sorry na’ di ko alam…
.. sa totoo nyan ipinapanalangin ko na maging masaya sana ang buhay mag asawa nyo at biyayaan sana kayo ng malulusog na anak’
.. walang halong malisya pare, napakaswerte mo para makatagpo ng babaeng sobrang ganda na katulad nya, seksi pa at mukhang ismarte, bukod pa dun siguradong napaka matiisin nyan at hindi mapaghanap.. biruin mo natiis nya yung itsura mo at nakuntento sya sa kakapiranggot na itinatago mo… watta girl
.. again, sorry talaga.

PS
try mo umarkila ng sense of humor pare pag may time ka, maniwala ka sakin hindi ka magmumukhang masyadong pangit pag meron ka nun..
samahan mo na rin ng martilyo, para san? pitpitin mo yang mini me mo para mamaga at baka sakaling bumagay yung size sa idad mo..

nag almusal ka sa cafeteria nyo ng isang cup ng kanin, nilagang itlog at isang pirasong langgonisa, di mo yan ginagawa dati kaya nanibago ang tyan mo, kakaba kaba kang umuwi, sumakay ka ng bus na kumakabog ang dibdib mo, kalagitnaan ng byahe dumating ang kinakatukan mo, humilab ang tyan mo.. para kang buntis na ginalawan ng bata sa tyan.. natatakot ka na sumabog ang “panubigan” mo sa daan, nakakapagtakang butil butil ang pawis sa noo mo habang nanlalamig ang pakiramdam mo, naisip mong isara yung bintana ng bus dahil umaasa kang makakabawas sa nararamdaman mo pag nailagan mo ang malamig na hangin sa labas.. pero ang tigas ng bintana at hindi mo kakayanin na gumamit ng pwersa dahil siguradong mabibitawan mo yung mina muscle control mo…
tumingin ka sa dulo ng kalsada.. tangena malayu layo pa, tumingin ka sa orasan ng celfone mo.. mahigit bente minuto pa.. tumingin ka sa ibang mga pasahero.. buti na lang wala kang kakilala, gusto mong umidlip umaasa ka na pagkagising mo nasa babaan na, pero naisip mo rin na pagbaba mo ng bus kailangan mo pa sumakay sa jip.. kulang bente minuto pa ulit bago ka makauwi… nag fast forward ang isip mo, san ba pwede? sa palengke? yuck ambaho! sa jollibee? taragis kakahiya, sa simbahan? baka tulog pa yung sakristan at sarado pa.. naisip mo worst case, sa unahan na lang ng jip’
nung nakapag desiyon ka na, dun mo lang napansin na nalibang ka na pala kakaisip, nasa may babaan ka na, para kang bata na nakatapos ng kalahati ng larong super mario.. konti pa’ isa na lang’ sakay ka ng jip, napa bulong ka ng dasal ng pasasalamat dahil walang trapik, kumukulo ang tyan mo pero kaya ng tiisin, konti na lang e, nililibang mo ulit ang sarili mo, kumakanta ka, nagbabasa basa ng mga karatula sa kalsada.. ng biglang may narinig kang takatakatak ng nagtitinda ng sigarilyo.. isa lang ang ibig sabihin nun… tangena, TRAPIK!
may mga nakita kang mga naka green na nanggugulo ng trapiko, inuuna nila palabasin yung mga kamiyembro nila kesa padaanin yung mga namamasadang jip, naisip mo bakit may mga sarili pa silang mga pulis trapiko.. nagisip ka tuloy na walang pinagkaiba sa mga sindikato pala tong relihiyon na to.. may mga sariling tao’ tapos nun naglabasan na yung mga kabataang lalaki na naka slacks, naka rubber shoes at mga naka tshirt na puti sa loob at naka polong checkered.. ang iingay, tapos kanya kanyang dikit na sa mga kapartner nilang tsiks, yung iba kanya kanyang dukot ng mga sigarilyo’ puro pakyut, ayaw pa magsiuwian.. napansin mo rin na may mga babae silang magaganda rin, mga pwede din ang itsura, kaya lang puro naka spray net ang buhok, ang tagal ng trapik, walang makabusinang jip.. yung iba natatakot, yung iba nananamantala, dami kse pasahero.. di rin kse naisip nung mga taong to na wag sumakay sa tapat ng simbahan nila, huling naglabasan yung mga mukhang pulitiko na ang lalaki ng tyan na mga naka barong, mga mukhang kagalang galang, ang aangas ng dating pero mas mukhang mga nanggaling sila sa malakihang drug deal kesa nanggaling sa pagsisimba.. puro mga mukhang lider ng sindikato.
nung sa wakas umandar na yung jip na sinasakyan mo, wala ka ng nararamdamang sakit ng tyan.. payapa na ang bata sa sinapupunan mo, pero pagbaba mo sa kalsada, parang ambigat ng paa mo, hindi ka makalakad ng maayos, nahirapan kang makatawid at umiiwas ka sa mga nakakakilala sayo.. nanakbo ka pauwi, pakiramdam mo dehydrated ka na pagkita mo sa pinto ng bahay nyo, kinakalabog mo ng malakas yung pinto nyo kasabay ng sunod sunod na pag doorbell.. nagising ang nanay mo at nagagalit na binuksan yung pinto.. “ano bang problema mo” “tangena ka anong nangyari sayo?” “yuck ka jon, san ka inabot na naman?” .. hindi kana nakakibo, nananakbo kang dumiretso sa banyo habang unti unti mong hinuhubad ang sapatos mo, pero hindi ka nagpunta dun para tapusin ang matagal ng tapos na.. nandun ka para burahin ang mga ebidensya.
tatlong bagay ang iniisip mong nagbago sa buhay mo paglabas mo ng banyo’ naubusan ka ng lakas, nawalan ka ng moral at ng paggalang sa mga tao sa iglesia ni kristo sa muntinupa.

‘doh nasa IT department kami, old school ang reports namin dito sa office, sinusulat namin sa logbook.. medyo mahaba, kabilaan at dalawang beses mo gagawin kada apat na oras, at malamang sa hindi pag mag gagawa ka na ng report dun ka maghahagilap ng bolpen, dahil laging nagkakawalaan ng bolpen dito.. pag hindi mo kailangan, ang daming nagkalat dito, yung supply ng kumpanya, kulay puti at may tatak kaya madali mo makikilala, meron din galing sa labas, tipong may nagkusa at bumili ng marami.. at meron din na pang personal na naiwan lang at naging property na ng opisina, ewan ko kung napuna na nila yun, pero ako gusto kong mag paka CSI, gusto kong magimbestiga dahil hindi ako naniniwala na simpleng pang personal lang na pangungupit ng bolpen ang nangyayari dito sa office, hidni simpleng namisplace lang ang lahat, masama ang kutob ko… merong isa o dalawang empleyado dito na adik sa pagsinghot ng tinta ng bolpen!!!
sinisimulan ko ng magtingin tingin sa mga sulok at basurahan dito nag babakasakaling makakita ng mga basyo ng bolpen, mga bali ang lalagyan at simot ang tinta sa loob,
lahat ng mga kasamahan na nakakasalubong ko tinitignan ko kung may tinta ng bolpen sa kamay.. lalo na sa ilong’ alam kong andito lang ang salarin, idisregard natin yung abala sa paggawa ng report dahil sa pagkawala ng mga bolpen, parang kapatid at kapamilya na rin ang turing ko sa mga tao dito, lalo na sa loob ng department namin at naga alala ako ng matindi sa kakaisip na may isa akong kapamilya na nalululong sa masamang gawain, at mas nakakalungkot, sa hindi pa pangkaraniwang pag singhot ng tinta ng bolpen.. nakakakilabot, nakakalungkot at ambigat sa dibdib, kung may magagawa lang sana ako, kung nag open lang sya sana ng mga problema nya, hindi na kailangang umabot sa ganito..
iniisip ko rin, kung sakaling magkabistuhan na’ sana naman hindi na umabot na iparehab pa sya para lang matigil ang bisyong ito, hindi ko lubos maisip kung ilang rehab center sa pilipinas ang tumatanggap ng pasyenteng adik hindi sa ipinagbabawal na gamot, kundi sa tinta ng bolpen.. sana hindi na umabot sa ganun, sana kung makikilala namin sya, sapat na ang pagmamahal namin at concern para tigilan nya yang bisyong to’

nakasakay kita kaninang pasado ala sais ng umaga sa jip, suot ng pamasok mong puting blouse at paldang mahaba na checkered kumbinasyon ng itim at gray na may maliit na lining na parang dilaw, pasakay ka pa lang pansin ko agad na medyo napasobra yata ang lagay mo ng pulbo sa mukha mo, pero sabi ko sa sarili ko okei lang mukhang hottie pa din yung dating mo, pag upo mo sa harap ko.. napansin ko agad yung bra mo na bumabakat sa blouse mo.. gusto kita sabihan na kung di mo rin lang ako balak bigyan ng karapatan na hawakan yan sana man lang hindi ka nagsuot ng kulay itim na bra habang naka blouse ka na puti at manipis at uupo ka sa harapan ko na para kang nakakaloko’
tinititigan kita pero hindi ka tumitingin sakin, hindi ko mahuli ang mga mata mo, hindi mo ko binigyan ng pagkakataon na maipapansin sayo na kahit puyat ako maganda ang mga mata ko.. marami na kong naitumba dahil sa mga titig kong nakakatunaw FYI.
nung umubo yung matanda sa tabi ko hindi sinasadyang napatingin ka at aksidenteng nagtama yung mga mata natin.. at yung hinihintay ko na matagal at naka lock na tinginan… sadly hindi nangyari’ dinaanan mo lang ako ng tingin na para lang akong isang ordinaryong karatula sa kalsada..
nanlumo akong napatingin sayo.. pinagmasdan kita at napangiti ako sa napansin ko,
kung cartoon character ka.. anime ka, kung hayop ka.. tarsier ka, kung puno ka bonsai ka.. kung artista ka mukha kang pangit na version ni angelika delacruz na maitim,
hindi ka kagandahan sa madaling salita’ at wala kang karapatan na hindi ako bigyan ng pagkakataon na makipagtitigan sayo..
lakas ng dating mo sakin, hindi ka kagandahan pero buong byahe hindi lumilipas ang sampung pintig ng pulso ko na hindi ako napapalingon sayo.. kahit na.. mukha kang tanga na ikaw na lang yata sa buong pilipinas ang gumagamit ng panyong scarf na may design na harley davidson.

walang kinalaman:
salamat joving hottie sa nakakataba ng tit puso na entry na to

click here
kung mali man ang mahalin ka, hayaan mo na yun’

isa pa:
happy 39th founding anniversary
Tau Gamma Phi
- ang high school fraternity ko .. lols’ pagkabugbog sakin di na ko bumalik dun,
sabi nila once a triskelion, always a triskelion daw kaya long live Tau Gamma Phi.
..ye’y!

okei, pagbigyan nyo na ko’ isipin nyo na ang post ko na to e nung year 2005 pa, oo alam ko tumutulo ang laway nyo dahil sa bago kong gadget’ XDA mini pare’ isa sa pinakamaliit na
pocket pc, touch screen sya at may handwriting recognition, meron syang pocket office (word, excel, outlook)
at powered by windows mobile 2003 SE’ haaaays, so what kung second hand atleast semi bago pa! pinalitan kong housing kaya scratch less na sya’
susunod kong bibilhin yung metal case nya para lalong astig ang dating, men! tapos syempre dahil isa akong taong mahilig mag explore ng kung ano ano sa net.. kukulangin sakin yung 128mb na external memory ko, pagkatapos ng lahat ng gastusin, magaupgrade ako ng 1gig or 2gig, how’s that, men..
okei balik sa realidad, 2007 na, panahon ng wireless communications .. ang fone ko walang 3g, 2007 panahon ng mga call center agents na mga nagpapa cute sa starbucks.. ang fone ko walang wifi..
okei, pathetic social climber ako.. ang gusto ko lang naman talaga dito yung notepad nya para pag may naisip ako na entry sa blog kahit wala ako sa harap ng pc pwede ako mag take notes.. may notepad din naman ang nokia? pakyu! wala akong pakialam!
.. mahal ko kayo!