teh mighty JON CABRON show

naka tanggap ako ng tawag kahapon, kailangan daw ng wifi assistance para sa conference room, tumatawa yung tumawag sakin pero hindi ko na lang pinansin, pagdating ko dun tinanong ko kung saang pinto ako papasok, itinuro sakin sabay bulong .. “goodluck, jon” napakunot ang noo ko, tinanong ko sya kung ano yung mga tao sa loob, tiga papua new guinea daw at may katungkulan sa bansang yun.. naisip ko ahhh kaya siguro ginudluck ako, it’s either matapang yung nasa loob o malaki magbigay ng tip.. kinindatan ko sya sabay palo sa dibdib ko “kaya ko yan, ako pa!” .. katok ng tatlong beses, pihit ng doorknob, libot ng paningin sa loob kasabay ng pagsara ng pinto sa likod ko, huminga muna ko ng malalim para hindi mabasag ang boses ko bago ko binitawan ang isang malakas at nasa baritonong boses “ghood apternoon” nagtanguan naman sila sakin sabay turo sa laptop na pakay ko, at sa muling pagsinghap ko ng hangin.. literal at walang halong kasinungalingan na muntik na kong mapasuka sa loob ng bibig ko, sobrang tindi ng amoy, pakiramdam ko yung amoy nung may pito sigurong mga egoy na yun haluan mo lang ng konting sahog, makakagawa ka na ng lason.. pakiramdam ko tumatambay sa ilong yung amoy, isang gas chamber ang pinasok ko, pikit mata at pigil hininga akong nagkalikot ng malagkit na laptop nila, kung sakaling sa mga pagkakataon na yun saktong nagunaw ang mundo.. pupusta akong isa ako sa mga unang aakayin paakyat sa langit ng mga anghel kasunod ng mga batang inabort, dahil sa kung ilang mahahabang dasal na pinakawalan ko para lang maikonek ang nanlilimahid na laptop nila, ilang minuto rin yun na pakiramdam ko puro pabuga ang ginawa kong paghinga, nung sa wakas naikonek ko na sila, wala akong sinayang na sandali nagpalitan kami ng pasasalamat, tumalikod na ko at nung pipihitin ko na yung doorknob, may tumawag sakin mula sa mga egoy, sa mabilis kong paglingon mabilis din akong nakagawa ng isang sumpa.. pag may nakipag kamay sa akin, patawarin ako ng pamilya ko dahil uuwi akong walang trabaho.. susukahan ko ang mukha ng mga egoy na to! pero sinabihan lang nila ako na tawagin paglabas ko yung receptionist sa labas, ok sir..
paglabas ko nagtatawanan yung mga tao sa labas, puro naka thumbs up sa akin, gusto kong hubarin yung sapatos ko at ipaghahampas sa mga leeg nila pero pakiramdam ko nahigop yung lakas ko sa loob, kung sa amoy o dahil sa pagpipigil ng hinga ng matagal, hindi ko alam.
nasa bahay nako kagabi pero naaalala ko pa rin yung amoy nung mga yun na pakiramdam ko kumapit sakin, at may takot sa isip ko na may posibilidad akong hindi tigasan hangga’t sariwa pa sakin ang amoy ng mga negrong yun at ang malagkit na laptop nila.
grabe yun, may katungkulan pa sa bansa nila yung mga yun, pano pa kaya yung talagang mga mahihirap? at buhay pa sila ha’ isipin nyo na lang pano pa kaya yung mga amoy nila pag mga namatay sila at nabulok? .. taena, gusto kong sumuka sa bunganga ko sa mga oras na to.