teh mighty JON CABRON show

kakatuntong ko lang sa opisina, saktong kakagaling ko lang sa cafeteria para magtimpla ng kape. may tumawag na tao sa taas, kailangan kong pumunta sa kwarto ng guest para mag assist sa wifi at pinaalalahanan ako na mag ingat at magtimpi dahil nuknukan ng kasarkastikuhan daw yung guest na amerkanong yun.
umakyat ako at bago ko pindutin ang door bell sa kwarto nya, huminga muna ako ng tatlong malalalim at ikinundisyon ang sarili ko sa mga maririnig ko.
galit nga sya, dahil hindi sya makakonek at hindi raw sya nagpunta dito sa pinas para mamamasyal, andito sya para magtrabaho. cool lang ako, pinapaliwanag ko sa kanya na kaya ako andun sa harap nya para ayusin yung problema at kung sakaling hindi ko maaayos dahil hindi na abot ng utak ko, meron syang dalawang option, bumaba sa business center at dun gawin ang trabaho nya or pareho kaming maghintay na maayos ang internet sa amin. shit happens at wala akong magagawa, wala na akong kontrol dun.
hindi sya tumigil ng kakasalita at nakakarindi na habang nagtotrouble shoot ka e may dakdak ng dakdak sa tabi mo, at ang matindi.. dakdak ng dakdak ng english! ang sakit sa tenga.
naka ilang baba din ako sa opisina para magcheck at akyat ulit sa kanya para mag ayos. at sa bawas bukas nya ng pinto pasarkastiko nya kong binabati ng “good morning” na parang gusto nyang dugtungan ng “good morning, jon.. tutal hindi ako makapag trabaho, saluhin mo ang galit ko! sucks to be you, brown man!”
inabot ako ng halos 40 minutes kasama ang ilang pari’t parito bago ko naayos ang connection nya, iyon na yata ang pinakamatagal na kwarenta minuto sa buhay ko. at pakiramdam ko paglabas ko ng kwarto nya.. para akong ginahasa ng amerkanong yun. sa likod.
napangiti na lang ako na sweldo nga pala kahapon, at pwede akong gumimik mamaya dahil pang alas dos na ‘ko bukas. hmmmm parang masarap magpunta sa bar na puro amerikano ang waiters. kayo naman ang mabulol kaka sir yes sir sakin mga ‘ndot!

jon: ‘yun lang?
mighty jon: alin?
jon: ‘yun lang ang masasabi mo, pagkatapos ng mga sinabi n’ya sa’yo?
mighty jon: oo e..
jon: ang lame! humihina ka na yata!
mighty jon: ewan ko ba, hindi ko makuhang magalit sa kanya.

.. next time na lang siguro, pag may dating na s’ya.

–> kung sa online pa lang e umaatungal ka na, pa’no pa pag nagkaharap tayo? baka mahimatay ka sa galit at atakihin sa puso… relax’ at pwede ba iha ‘wag mo kong tinatakot’ kumalma ka muna at makinig sa isang maikling kuwento ko, iha ganto kse yan’ ako ang may ari ng blog na ‘to, sa makatuwid ako ang hari dito, ako ang nagbibigay ng batas at lahat ng batas na ‘yun.. pabor sa hari. ikaw at sila e pumupunta dito malamang sa hindi para maglibang o para matawa at matuwa, kung di mo matanggap yung style ko ng pagsusulat nasa iyo ang lahat ng karapatan para pigilan ang sarili mo na itype ang link ko sa browser mo o iclick ako sa bookmark mo. dahil katulad ko kung pano ko pinag haharian ang blog ko, ikaw naman ang hari ng sarili mo. hindi mo trip ang mga pinagsasasabi ko dito, pwes hindi ako ang blogger na para sa’yo.
1 plus 1, hindi kita gusto hindi mo rin ako gusto.. bigyan natin ng pabor ang isa’t isa lumayo ka at hanapin ang blog na magbibigay sa’yo ng tunay na kaligayahan, kung sa mga girlie blogs o sa mga pakikay o mga discreet o blog ng mga sumasamba kay barney ang dino na kulay ube.. la na kong pakialam dun, pabayaan mo kong magblog dito at wag mo kong pakialamanan. hindi ako mapapagbago ng mga banta mong yan dahil iha, matagal na ko sa net at mula pa umpisa ilang tao na ang mabulaklak ang bunganga na nagbitiw sakin ng mga ganyan.. pero eto pa rin ako walang galos, walang sugat.
at hindi ko na kailangang makipag pustahan sayo o kahit na sino sa makakabasa nito na kung anuman ‘yang binabanta mo sakin… utot ng bunganga lang yan. at iha, kung may binabalak kang gawin, hindi mo na ‘ko kailangang banta bantaan, hindi mo na ko kailangan pang sabihan dahil hindi mo naitatanong i heart suprises kse.. kinikilig ako!

ps
dun sa sinabi mong “tanga” ang mga “umiidolo” sa akin, kinalulungkot kong sabihin sa’yo na walang umiidolo sa akin kundi ikaw lang.

love and kisses,
teh mighty jon cabron

pag ang isang entry ay parang isang prutas na basta na lang pinitas mula sa puno ng wala pa sa panahon, masasayang lang at hindi mo rin papakinabangan. walang saysay kainin ang isang pagkaing walang lasa at basta laman tiyan lang na matatawag.
hindi maibibigay ng isang prutas ang pangako n’yang tamis kung hindi mo s’ya hahayaang mahinog ng kusa, at para ring isang topic na maganda pero hindi mo masimulan, nalamog bago pa mahinog. naging basura ang kwento bago mo pa matapos.

sinabi ko na dati sa ilang blogger na malalapit sakin, may problema kong kakaharapin na ang ugat e ang katangahan ko, lalabas ang identity ko sa net. hindi ko na dinetalye. hindi ko na binanggit ulit.
hanggang sa may isa at dalawang nakaalam na, at alam kong marami pang susunod. hindi naman nakakapag taka, simpleng google nga lang lalabas na ang lihim

matalino talaga ang google, mas matalino pa sa isang taong naggawa ng account sa flickr at inilagay ang tunay nyang pangalan.. ka idiotan! pero ang nangyari ay nangyari na, hindi ko pwedeng basta burahin na lang ang account ko dun, nagbayad ako, PRO account yun. at kesa araw araw akong mapaisip kung sino na kaya ang nakakakita ng account ko,

iniimbitahan ko kayong lahat na sumilip sa flickr account ko. at oo, mataba ako. fuck you!
.. isipin nyo na lang na sa likod ng mga picture na yan ay ang isang nilalang na malimit tumayo sa bus para paupuin ang mga matatanda o babaeng walang maupuan, malimit magbigay ng barya sa mga naglilimos sa vito cruz at pedro gil.. isang mabait na ama, anak at asawa, isang mabuting kristyano at mamamayang pilipino. maraming salamat’

http://flickr.com/photos/themightyjoncabron

at kung sakaling kilala mo ko sa tunay na buhay, inuutusan kitang umalis sa blog at sa flickr account ko, kalimutan mo na ang lahat ng nakita at nabasa mo.

at kung sasabihin mong “syet jon ang taba mo pala at medyo mukha kang mongoloid” masasaktan ako.

kami lang ng anak ko ang tao ngayon sa pink na bahay, dayoff ko at pang umaga si mrs. cabron. sa taas din sa dati naming bahay umalis ang nanay ko, may kukunin daw padala ng asawa nya sa opisina. ngayon ko lang naisip na mas mahirap pala yung dalawa kayong maiiwan sa isang bahay kesa yung mag isa kalang, lalo na pag intindihin pa yung kasama mo. imbis kse na sarili mo lang ang iisipin mo, dalawang katawan pa kayo ngayon. kung pwede lang sabihin sa anak ko na dun muna sya sa kapitbahay at makinood ng tv kunyari hanggang abutin na sya ng pananghalian dun, ok sana. kaso lang baka naman mahalata ng mga tiyahin ko. nakakahiya’
ang hirap kse minulat ko ang mga mata ko kanina at pagtingin ko sa orasan alas diyes pa lang. ngayon lang ako nakapag pahinga dahil pag may pasok alas kuwatro pa lang ng umaga kinakailangan ko ng bumangon. at talagang sabihin nyo ng mabuting kristyano ako, health buff o mabuting haligi ng tahanan pero nag cancel ako ng inuman kagabi.. ayoko munang uminom, ayokong humarap sa mga kaibigan ko.. inilaan ko ang araw ng bakasyon ko sa pamilya ko at sa inaasahang pakikipag niig na puno ng pagmamahalan. pero may sumpa ng buwan buwan si mrs. cabron at sa hindi inaasahang pangyayari.. pagkahiga ko kagabi ng alas diyes para sana tunawin ko ang kinain ko ng hapunan ng naka relax, yun nga alas diyes na rin ng umaga ako nagising. wala si mrs. cabron at naiwan akong yayo ng anak ko. malungkot ang buhay.
ayoko pa sanang bumangon, gusto ko pang magkumpleto ng tulog pero wala akong magagawa, kailangan kong magluto ng almusal at pakainin ang anak ko. mahirap na mag abot ang almusal sa tanghalian para sa bata. nakakabobo, ..pero wala akong pruweba sa sinabi kong yan, pero yan ang gusto kong paniwalaan.
nagluto ako ng anim na hotdog at nag init ng spaghetti, nagtimpla rin ako ng kape at nagsalin ng inuming tsokolate para sa anak ko. tinapos namin ang almusal habang nakaharap sa tv, at gusto ko pa sanang mahiga pero naisip kong obligado akong maghugas ng pinag kainan dahil ilang oras na lang tanghalian na naman.. ayokong matambakan ng platong huhugasan.
naisipan kong umakyat muna dito sa taas at mag computer, dalaw dalaw sa ibang blog at check ng email at mga comments sa blog. taena ang tagal ng application ko sa PLDT, hindi ko pa rin maibaba ang pc ko tuloy, mas masaya sana ang buhay.
tumatakbong sumisigaw at umiiyak ang anak kong papasok ng bahay, tinatawag nya ko at may sunog daw! putangena! ‘yung tayo ko na yun.. wala akong pakialam kung nasagasaan ko yung electric fan sa sahig at wala akong pakialam kung nagkabunggo bunggo na yung lulod ko sa kanto ng computer table namin, sinalubong ko sya at yumakap sya sakin.. may sunog nga daw at ang lakas ng usok.
sa harapan ng bahay nya tinuturo yung sunog kaya nagkumahog pa kong hanapin ang susi ng gate at nanginginig na binubuksan ang taenang padlock na pakiramdam ko e virgin na virgin pa sa pagpasok ng malaking susi, habang lumilipad ang isip ko… may tumawag na kaya sa bumbero? ano ang uunahin kong ilabas na mga gamit? gamit ba sa pink na bahay o dito sa bahay ng nanay ko? tanga! unahin mo kung san malapit ang apoy! tonto! ‘nyway.. pagkabukas ko ng gate, marahas kong itinulak yun na para akong isang mandirigma na susugod sa mga halimaw na apoy, yun nga lang naka pajama pa ko at nakahubad lang.
nakita ko ang mga taong puro nakatingala at relaks na relaks na pinapanood ang usok sa taas na nagmumula sa isang pagkalayu layong lugar. matulis kong tinignan ang anak kong nasa isang sulok pa rin at hihikbi hikbi.. gusto ko syang igrounded sa bahay dahil sa pagpapataranta nya sakin. gusto kong itali sya sa garahe ng bahay namin, gusto ko syang wag pagamitin ng kotse ng isang linggo hanggang hindi sya natatauhan! .. pero naisip ko na bata pa nga pala sya at hindi pa pwedeng gumamit ng kotse, at wala kaming garahe na pagtatalian sa kanya.. dahil wala ring kaming kotse.. i hate my life.
sabi ng mga tita ko na andun, masyado daw palang nerbyosa sa sunog ang anak ko, manang mana sa nanay ko, naisip ko tuloy kung namamana nga ba ang nerbyos, pero siguro oo.. pero wala sa dugo, parang nakikita nya kse, kaya nagagaya nya. ang labo!
naisip ko rin na sana hindi na lang yun ang namana nya, sana yung ibang magagandang ugali na lang ng nanay ko, halimbawa…. ahhhhhmmm… teka.. ahhhmm, sana yung magaling na lang magluto.

natatawa ‘ko sa mga blogger na nagpopost tungkol sa infamous black suede scandal na nangyari sa vicente sotto memorial medical center, todo hinagpis at akala mo mga suklam na suklam sa mga gagong may gawa ng kalokohan na yun, todo simpatiya sila sa pasyenteng biktima sa usaping ‘yun. halos umusok ang mga ilong nila habang galit na galit na nagpapasok ng entry sa blog nila, kung pupuwede lang na sa mga sarili nilang mga kamay idaan ang hustisya para sa kahihiyang sinapit nung pobreng pasyente ginawa na nila siguro.
kung maaari lang na pulungin nila lahat ng sangkabaklaan sa buong pilipinas ginawa na nila para lang malaman ng buong sangkatauhan na nagkakaisa sila…

bigyan ng hustisya ang sinapit ni jan-jan!!

at sa kabuuan ng entry nila, andun ang link o video ng pangyayari.
ang mismong video na yumurak sa pagkatao ng ipinaglalaban nila.

.. mga papansin!

A pet peeve (or pet hate) is a minor annoyance that can instill great frustration in an individual.^{[citation needed]} It means capricious or silly.

1. mga taong kumakanta ng hindi nila saulado yung lyrics tapos tinotonohan na lang nila
ex.
“oh diyos ko! ano ba naman ito, di ba tang ina. nagmukha akong tanga, pinaasa nya lang ako.. GRETCHENG pagibig to oooh wooo” - pare ko

2. mga nanay na namamalengke ng madaling araw na tipong pagkagising sa umaga hindi na nakuhang maghilamos o magsepilyo at yung mismong damit na ginamit pantulog ang suot suot kaya amoy higaan pa. na makakasakay mo sa jeep bago ka pumasok sa trabaho, at bagong paligo ka. and worst paghiwalay nyo sa jeep mapapansin mong kumapit na yung amoy nya sayo at tinalo ang pabango mo.

3. galing ka ng 19th floor, nagmamadali kang bumaba sakay ng elevator tapos sa 5th floor may sasakay para lang bumaba sa 4th floor. .. hindi naman pilay’

4. papasok ka ng cr para sumikretong tumae, tapos may aabutan kang nananalamin. hihintayin mo s’yang lumabas dahil naiilang ka, mananalamin ka rin kunyari habang naka “muscle control” tapos yung gago biglang magsesepilyo pa at pagkatapos nun ibababa pa yung pantalon n’ya para ayusin yung tuck in n’ya at magpapaikot ikot sa salamin at magpapakendeng kendeng pa.

5. ‘yung mga nauuna sa’yo sa pila sa fast food, mga ilang minuto na kayo sa pila tapos kung kelan nasa harap na s’ya ng counter tsaka palang magiisip ng oorderin.

6. nasa cr ka kasalukuyang nagsesepilyo dahil kakatapos mo lang kumain, tapos biglang may papasok sa cubicle, tapos walang hiya hiya na makakarinig ka na lang ng pagbulusok ng isang malambot na bagay sa inidoro na may kasama pang hangin at sipol “wuuuuussssshhhhhhplaaaak” at habang bumubula pa ‘yung bibig mo magtatakbuhan sa ilong mo ‘yung amoy ng kinain n’ya kagabi.

7. mga pasaherong nagdadala ng mga bagaheng sobra pa sa mga kaya nilang dalhin.

8. mga pasaherong nanay na nagdadala ng mga batang sobra pa sa kaya nilang alagaan.

9. mga drayber at kunduktor na nagsasakay ng mga pasaherong sobra pa sa karapat dapat sa bus nila, walang problema sa tayuan dahil lahat naman talaga gustong makarating sa pupuntahan at lahat e ayaw ma late, ang problema kung yung ilang oras mo sa byahe e hininga ng kaharap mo na ang hinihinga mo.

10. at napansin nyo ba na pag masyadong maraming sakay ang bus sumesenyas ng lihim ang kunduktor na bagalan lang ng drayber ang pagmaneho para masingil nya lahat ng pasahero bago dumating sa unang istasyon. yun din ang dahilan kaya pag mabagal ang kunduktor, mabagal din ang byahe.

11. mga chatter na habang naka headfone ka, mag ba buzz.. tae! tumataas ang balahibo ko sa batok pag ganun.. tapos pag tinanong mo kung bakit, ang sagot sayo “kamusta na u?”

12. mga tao sa opisina na parang nasa bahay lang, pagpasok mo kinabukasan yung mga tissue na ginamit nasa may table lang nila.. ang masama pa nun napansin mong uubo ubo at sinisipon sya kahapon.
seryoso, kung ganyan ka sa opisina na kahit papano e kinakailangan mong magpakitang tao, pa’no pa kaya sa loob ng kwarto mo? .. di ako magtataka kung may mga maligno sa ilalim ng kama mo.
nung isang araw may nakita akong tissue dito na nakakalat tinusukan ko ng wire at nilawitan ng papel tapos may nakasulat na “hoy tao! pakihatid ako sa basurahan, wala akong paa“.

13. ayoko ng kausap na apir ng apir. nabubuwisit ako.

14. mga babaeng naguusap na sinisimulan at tinatapos ang salita sa “girl”
ex.
“girl! uuuuy saan ka rumampa kagabi .. gurl?!”

15. ‘yung pag nakadamit na pula ka bibiruin ka ng happy birthday! taena, panahon pa ng john n marsha ‘yang joke na yan.. move on!

16. nadidiri ako sa nanay ko pag kausap yung ex balae nyang babae tapos ang tawag nila “MARS” for mare.
ex.
gng. cabron: mars, san ka pupunta?
balae: dito lang mars, magbi bingo
seryoso, nakakarimarim at naiiskwatiran ako.

17. mga magandang babae na alam nilang maganda sila at ginagamit nila yun para humingi ng pabor sa’yo.

18. yung salitang “ah talaga” at “ay ganun” sa kwentuhan. amplastik at nakakabuwisit lalo na kung paulit ulit!

19. yung salitang “yun lang” na wala sa lugar, ok lang yung paminsan minsan pero kung ginawa ng bisyo nakakabuwisit na!
ex.
“naka pulang damit sya o… yun lang, aba at naka sinturon pa.. yun lang”

20. mga banat ng chatter at texter na epektib para makuha yung atensyon mo pero nakaka rindi!
ex:
kups: hoy!
jon: sino ka?
kups: asl?

uminom ako kagabi, one on one kami ng pinsan ko. alas nuwebe na ‘ko nagising kanina, matapos kong gawin ang lahat ng seremonya para magmukha at mag amoy tao, lumabas ako ng pink na bahay at lumipat dito sa luma para mag net, wala pang balita sa application ng landline / dsl ko kaya di ko pa naibababa ‘tong pc.
nakapag check na ‘ko ng email, nakasilip sa YM, at nakapag twit, habang umiinom ng kape at naghihintay ng nilulutong hotdog ng napansin kong wala ‘yung celfone ko at maaga aga pa kagabi nung last ako nagcheck ng messages. umuwi ako at kinuha yung celfone at dito ko na sa harap ng pc binuksan, dalawang message isa galing sa panggabi sa opisina

“dala k ng fud tom di ako kmain dto di ako mklabas pra bmili ng fud”

heheh nakalimutan n’ya yatang off ko ngayon, malamang kinain na ng malaking bituka n’ya yung maliit na bituka n’ya sa mga oras na to.

tapos may isang message pa, galing naman sa isang baklang tropa nung high school

“cabronski, anong email add mo send ksa u pict ni katrina knasal na cla nung bf nya or check mna lang sa frndster nya?”

nagreply ako

“sori mdyo late, kkgising ko lang send mna lang sa MALAYKO@PAKELAMKO.COM maraming salamat.”

at hindi ko na inaasahan, sumagot din ang hitad

“jelly fish? bitter ocampo ikaw ba yan?

‘di na ko nagreply, hahaba lang at wala ako sa mood makipag baklaan.
naisip ko lang, nagseselos ba ko talaga? bitter? .. bakit? hindi yata klaro sa mga gagong ‘to na ako ang nakipag break sa babaeng yun, so maliwanag pa sa sikat ng araw na ako ang umayaw. ok, ginago n’ya ko at ninakawan ng ego at prinsipyo at oo, hanggang limang buwan buhat nung nagbreak kami pinlano kong lumabas ng kalsada at mambuhos ng asido sa mga babae sa jeep, pero sus ang tagal tagal na nun. maayos na ko ngayon at matagal ko na syang hindi naiisip. at sa mga miminsan na panahon na ganito na may isang tao o pangyayaring nakakapag paalala sa akin sa babaeng yun, nagbabalik ang mga kagaguhang ginawa n’ya sakin.. at gusto kong magpakamatay gamit ang kutsara sa hiya ko sa sarili ko kung bakit pinayagan kong maging tanga.

1. naging lalake n’ya yung kaaway kong 4th year nung 3rd year kami. at nung nalaman ko yun, imbis na magwala ako o manampal.. umupo ako sa sahig, niyakap ang tuhod ko habang umiiyak. :’(
2. nakipag coochie coochie sya sa barkada ng pinsan n’ya nung nagpunta sila sa libingan ng lola nila nung araw ng mga patay. para na rin akong namatay nung nakita ko yung chikinini sa may likod ng tenga nya.
3. nag summer sya sa laguna at hatid sundo ko sya dun. estudyante pa lang ako at hirap na hirap akong dumiskarte ng pamasahe namin o kahit pamasahe ko lang papunta at pauwi. isang araw pagpunta ko, kinausap n’ya ko at sinabihan na wag na kong babalik dun dahil may iba na raw sya at gusto n’ya magka boyfriend ng dun din nagaaral.. para daw may inspirasyon sya. umuwi ako na nag 123 sa jeep.
4. sinabihan n’ya ko isang araw na magbihis ako at pupunta kami sa mga kamag anak nila sa laguna. nagpunta ko sa kanila at naghintay ng anim na oras, kakuwentuhan ko yung mga katulong nila, hanggang sa nakipag inuman ako sa drayber nila.. paguwi nya sinigawan n’ya ko at pinauwi.. alcoholic daw ako at dun pa ko nagpakita ng pagiging lasinggero ko.
5. hanggang ngayon hindi naging malinaw sakin kung bakit ang usapan namin na ‘yun ng ala una ng tanghali sa kanila, alas siyete na sya umuwi.
6. nung nag away kami dati, dumami ang prank caller sa bahay namin na naghahanap sa “tinkiwinki”
“hello, pwede po kay tinkiwinki” “gud morning, may tinkiwinki ba dyan?”
7. nung nagkaayos kami ulit, dun ko nalaman na mga kaibigan nya yung nanggugulo sa telepono namin.
8. inutusan n’ya, at sinabihan n’yang manggulo
9. at wag kakalimutang magbigkas ng tinkiwinki
10. tinkiwinki ang tawag nya sa ano ko.
11. ang cute daw kse.
12. at alam ng mga barkada n”ya yun.

ngayon, anong uri ng kabitteran pa ang pwedeng pumasok sa pagkatao ko, anong uri ng panghihinayang ang pwede kong maramdaman? masaya ko na wala na kami at masaya ko na hindi sya ang kasama ko sa mga panahon na to. at seryoso, ayokong magkaron ng anak na puro kamukha ni olive oyl.
at para patunayan kong wala na talaga sakin ang lahat ng ‘yun at para na rin sa kahit papano e masasaya rin naman nating pinagsamahan. isang message ang iiwan ko sa inyo ng asawa mo.

mr. and mrs. katrina,
gandang araw, sana’y tapos na kayo sa inyong honeymoon habang binabasa n’yo ang mensahe kong ito. ilang araw na rin ang nakakalipas nung ikinasal kayo, pahinga naman muna saglit. nung tatlong araw kami sa resort ni katrina at gabi gabi kami nag anuhan, hinika sya.. ingat lang pare. pero hindi ko na dapat sinabi pa yung mga bagay na yun.. sorry.
hangad ko ang kapayapaan sa inyong pagsasama, at sana ay magmahalan kayo habambuhay. matuto sana si lalaki na pahabain ang pisi ng pasensya nya.. sus! ano ba naman yan.. chikinini lang yan pagkauwi nya galing ng opisina. sus! siguro ganun lang sila magkamustahan ng mga ex boyfriend nya, french kiss.
at babae, wag mo sanang kakalimutan ang respeto. kung ako hindi mo nirespeto dapat ganun din ang gawin mo sa kanya.. para maging parehas ka sa lahat ng minahal mo. ‘yun ang tama.
at sa huli gusto kong iwan sa inyo ang tatlong salita na sana ay pagisipan nyo at makatulong.

aspen lodge, mahogany seeds, at hadhad.

nagmamahal,
jon cabron

.. at opisyal na lumipat na nga kami sa pink na bahay, kahit wala pang sofa at aircon sa kwarto. ayoko sana dahil alam naman nating lahat ang putarages na init ng panahon nitong mga nakaraang araw pero matalas ang dila ni mrs. cabron “tae ka! umarte ka ng ganyan kung lumaki ka sa aircon!!” at wala ako sa mood para lagasin ang mga ngipin nya sa pamamagitan ng sungalngal kaya napapayag na rin ako. nung huling araw ng leave ko sumama ako sa kanila para maggrocery na pampuno sa malaking kakulangan ng bahay na lilipatan namin. isa lang ang kabilin bilinan ko sa kanya, bumili ng abrilata. ewan ko kung bakit pero nung unang panahon pa sumisimbulo na sakin ang isang tahanan na walang matinong abrilata sa isang pamilyang walang pagkakaisa at pagmamahalan, ewan ko kung bakit. wala akong katibayan dun.
ansarap mamili, ginawa naming bala ang natitira sa mga sweldo namin at tangkeng panglusob ang credit card, unang hakbang pa lang sa gera pero pakiramdam namin lagas na ang pulutong namin, baka sa susunod na mga araw sa grupo ng noodles at tuyo na lang kami makikipag suntukan. kung tutuusin madali pa ngayon dahil pupunuan lang namin ang cabinet at ref na walang laman, ang tunay na hirap nito yung sa mga susunod na linggo at buwan pa.. yung pupunan mo na yung talagang mga maglalabasang kulang para sa pang araw araw nyo. ngayon ko napansin ang talento ng nanay ko sa bagay na yan, lumaki kaming madalas walang makain pag madaling araw na at bigla kang nagutom o yung mga ordinaryong oras na lang na bigla kang natakam sa isang pagkain pero imposibleng makita mo sa ref nyo yun, lahat ng ‘yan, pero ni minsan hindi kami mga nagutom dito sa bahay namin.
kumbaga sa isang relasyon, masasabing ang estado ng puwet ko at ng inidoro namin ay nasa getting to know each other stage pa rin, normal naman ang transaksyon nila pero alam kong may kulang pa, parang nagkakahiyaan pa. isang bagay ‘yun na pikit mata at tiklop kamay kong hinihintay na malagpasan ko na, dahil kung matalagal na kayong nagbabasa dito sa blog ko, alam na natin kung gaano kagaling manadya ang sikmura ko na kung kelan nasa malayong lugar na tsaka kinukumbulsyon. hindi ako mapapalagay kung kada gising ko sa umaga at bago umalis para pumasok ay hindi ako kumpiyansa na naiwan ko na lahat ng pwede kong maiwan.
‘di hamak na ilang ulit na mas maliit ang cr namin ngayon kesa sa dati, kaya mas mabilis na rin akong maligo ngayon, kung dati na sa sobrang laki e mas marami akong nagagawa tulad ng pagsasaltik, pagsipat sipat sa hubo kong katawan sa harap ng salamin, pag pupush up ng mahigit isandaan gamit ang kaliwang kamay at may hawak na dumb bell ang kanan, and vice versa. ngayon hindi na, dahil pagkatapos ng huling buhos mo (wala kaming shower) obligado ka ng lumabas ng banyo kung ayaw mong maligo naman sa pawis.
walang halong kabastusan pero kakaunting istorya ang magagawa mo sa loob ng banyo namin kung isa kang direktor ng bomba films.
ilang araw na’kong pumapasok ng semi comatose sa opisina, pakiramdam ko sa unang apat na oras ko dun tulog ang kanang bahagi ng utak ko, at yung kaliwa naman sa huling apat na oras. nahihirapan akong matulog sa bagong kwarto. bukod sa namamahay ako sobra sa init talaga parang pakiramdam ko bago ako makatulog kinakailangan ko munang pagpawisan na para akong nagbasketbol bago bumigay ang utak ko sa antok. at hindi ako sanay sa electric fan na umiikot at hindi nakatutok, parang pakiramdam ko pasyente ako na humihinga lang sa pamamagitan ng de kuryenteng aparato ng oxygen na nakakabit sa katawan ko, pero ang kuryente e nagpa fluctuate kaya hindi stable ang sistema ko, at pwede din na para akong uhaw na uhaw na normal na taong nanonood ng live streaming ng porn sa net pero intermittent ang connection kaya hindi ako masolb. at kung bakit sa kalaswaan ko pa naihalintulad ang bagay na ‘yun, pwes isang linggo na ‘kong celibate at siguro naman sa estado ko ngayon nasa akin ang lahat ng karapatan para ihalintulad sa kalaswaan lahat ng nakikita ko. ‘wag n’yo na lang akong husgahan pwede ba?
nung unang gabi namin sa bahay, biniro na naman ako ng bossing nating lahat na may masagwang sense of humor, wala pa kaming sala set kaya sa sahig lang ako nakahiga habang nanonood ng tv at umiinom ng juice ng may naramdaman akong maliliit na galamay na may tusok tusok na matuling gumapang at sumiksik sa may tagiliran ko. hindi ko maimagine kung papanong sa katawan kong ‘to ko nakuha ko pang mag chinese get-up at kung papanong sa tigas kong ‘to nakuha kong tumili ng ganun katinis na baklang bakla, may ipis na nakapasok sa bahay namin at isang malaking pagsubok sakin ‘yun. mabilis gumana ang utak ko, agawan kami kung kaninong advantage ang maliit na lugar na kinalulugaran namin, sa kanya ba dahil madali n’ya kong mahahabol pag lipad n’ya o sa akin dahil madali ko s’yang mapapalo ng tsinelas dahil sa konting gamit na pwede nyang pagtaguan… at dun unti unting pumasok sa utak ko ang isang importanteng sangkap sa pakikipagsagupaan sa ipis na wala ako… tsinelas, and worst walang tsinelas na makakaya kong abutin sa isa o tatlong hakbang ko. sinubukan ko s’yang gulatin ng mga paa ko pero may kakaibang bisyo ang ipis na ‘to.. sumusugod pag nagugulat, kung sakaling nasa video ako nung mga pagkakataon na ‘yun at naiupload sa youtube wala na ‘kong magiging kredibilidad sa blog na ‘to at baka bigla na lang akong mawala at magbukas ng account sa blogspot o livejournal. sa ilang ulit na paghahabulan namin ng ipis na ‘yun nakakuha ako ng tyempo, tinalukbungan ko sya ng basahan tsaka ko tinalunan ng tinalunan yung basahan.. durog durog ang ipis pag buklat ko, at patay din ako dahil nag amoy ipis sa buong bahay.
kung susumahin, ayos lang yung laki ng bahay namin para sa aming tatlo. mas maliit ang bahay mas mabilis punuin ng gamit, mas maliit ang space mas madaling linisin. mas maliit ang lugar, mas madaling magkahulihan sa mga miminsang maagang makakatulog ang anak n’yo at nakaisip kayo ng kapilyuhan na maligo ng sabay at mga basang maghabulan sa kusina at sala… pero mahirap din minsan dahil tulad kanina, habang nasa kwarto silang mag ina at nagkukuwentuhan, nasa sala ako at nanonood ng tv ng bigla kong pinakawalan ang isang mainit na utot, nagtawanan silang dalawa sa kwarto tanda na rinig dun ‘yung baritonong tunog ng utot ko na kanina ko pa yatang alas otso ng umaga iniipon sa opisina, kung rinig ang utot sa kwarto habang nasa sala ka, hindi malabong…. at hindi ko na natapos ang iniisip ko dahil sabay silang nagtakbuhan palabas ng bahay habang minumura ako ni mrs. cabron habang masuka suka ang anak namin na sisinghap singhap ng hangin sa labas.