teh mighty JON CABRON show

pag tumatawag ako sa customer support dati lalo na sa internet provider ko, nagpapaulan ako ng mura lalo na pag nararamdaman kong pinaiikot lang ako ng kausap ko at tineteknikal para hindi lumabas na hindi n’ya kayang solusyunan ang problema ko at ayaw n’ya lang masabi na wala s’yang ginawa o nagawa tungkol dun.
buwisit na buwisit din ako sa ideya ng bakit kung kelan umuusok na ako sa galit, dun pa lang ako p’wedeng itransfer sa mas nakakataas sa kanya o sa madaling salita mas nakakaalam ng tungkol sa problema ko, bakit hindi na lang sa unang pagtawag ko bumagsak agad ako sa talagang makakatulong sa akin, sigurado akong mas less hassle ‘yun sa aming lahat at mas lohikal kesa igapos pa ang problema ko sa tambyolo ng isang madyikerong nag aala chamba.
ngayong nasa isang kumpanya ako at nagtatrabaho ng katulad ng mga nasa tinatawagan ko dati pero mas delikado nga lang dahil harap harapan ang laban, naintindihan ko na ang lahat. nauunawaan ko na ang sistemang tumatakbo sa kumpanya. nabibilang ako sa tinatawag na unang kamay na humahawak ng problema, pag hindi ko maresolbahan ibabato ko sa bisor ko, sila ang pangalawa, at ang pangatlong kamay dun sa pinakamataas na, at pag wala pa ring solusyon.. direkta na sa mismong punong pinagpitasan ng problemadong bunga.
nasa estado ako kagabi na hindi nagkakaiba sa mga taong sinisigawan ko dati sa telepono. tanggalin mo lang ang murahan at medyo mas malambot ang mga sigaw pero ang pagkainis, paninisi, at pang mamata, makikita mo sa itsura ng kinakausap mo. gusto ko ng sumagot’ naisip ko na kung hindi n’ya matatanggap ang disenteng paliwanag ko na wala akong kontrol sa sistemang nagluluko, baka p’wedeng sa style kalyeng paliwanag mabuksan ang isip n’ya. pero mahal ko ang trabaho ko.. at sa sitwasyon kagabi, kahit alam kong mas mataas ang pinagaralan n’ya sa akin, ako ang mas nakakaintindi.
naisip ko rin na sa internet, ako si teh mighty jon cabron atapang a tao, pero sa loob ng opisinang bumubuhay sa akin at sa pamilya ko, kinakailangan kong kalimutan ‘yun.. dito isa lang akong ordinaryong mataba at maputing lalaki na pag hindi tinatanong, hindi nagsasalita. isa ang sitwasyon kanina sa mga ilang pagkakataon na tumataas ang respeto ko sa kung sino mang tao ang nakaimbento ng bulsa sa pantalon. p’wede mong itago dun ang kamay mo at pakyuhan ang mataas na taong kinakausap mo. walang kaso, walang problema.
hindi pwedeng walang dadaanang mababa ang isang problema sa isang kumpanya, malulugi ‘yun pag lahat ng nagtatrabaho dun magagaling at matataas, at hindi pwedeng lahat kayo mataas dahil madalas kailangan n’yong sundin ang hierarchy sa isang kumpanya… para may lalabas na tiga salo ng sisi ng mga matataas at malalakas ang boses, pero takot iparinig ‘yun sa boss mo.