teh mighty JON CABRON show

naranasan mo na bang mabutasan?

Jon Cabron — Fri, 10 Oct 2008 06:08:24 +0000

madalas sa paglalakbay natin dito sa tinatawag na buhay, marami tayong nakakasalamuha na iba’t ibang personalidad, at dahil ang buhay ay walang hanggang paglalakbay marami sa mga personalidad na ‘yun ang maiiwan natin sa isang parte ng buhay natin. maaaring sa tagal ng panahon makakasalubong natin ulit sila, maaaring hindi na, at meron ding putang ina sana hindi na ulit.
normal na sakay ako ng bus na pabyaheng opisina kagabi, normal ang byahe, maluwag ang bus, walang traffic, at madami pa akong oras para hindi ma late. abalang excited akong nakikinig sa mp3 player ko dahil bagong bili ang earfone n’ya ng biglang may tumabi sa akin na nanggaling sa likod ng bus, hindi ko pinansin nung una dahil nahagip na ng mata ko na lalaki s’ya.. at madalas wala naman akong pakialam sa mga lalaki sa bus. nakitingin pa rin ako sa labas ng bintana, inuunahan ng utak ko ang byahe ng bus, sana wala masyadong trabaho at sana walang aberyang mangyari sa opisina.
naramdaman ko na lang ng may kumakalabit sa balikat ko. nilingon ko ‘yung katabi ko at dahil nakasalpak ang in ear ng player ko, hinulaan ko na lang na nagsasalita s’ya at kinakausap ako dahil bumubuka ang bibig n’ya habang nakangiting nakatingin sa akin. minukhaan ko s’ya sabay tanggal ng aparato sa tenga ko, bahagya ko ng naabutan ‘yung sinasabi nung lalaki.

…. dun sa may highway di ba? dun kami kila mang crising nakatira.”

nag isip muna ako ng konti bago nagrehistro sa akin ‘yung itsura ng kausap ko. tama! dati silang nangungupahan sa mga pinsan ko, at madalas ko nga s’yang nakakasalubong sa kalsada at madalas ko s’yang napapansin na napapadaan sa tambayan namin. pero wala akong natatandaan na nagkaron kami ng kahit na maikling paguusap dati. ang totoo n’yan gusto ko pa nga s’yang ipagulpi sa mga barkada ko dati dahil nagagaguhan ako sa itsura n’yang payat na nakasalamin na ngiti ng ngiti kahit magisa lang naglalakad sa kalsada at flat top na kulot ang buhok na mahaba sa likod. weirdo.

.. ahhh oo, naaalala ko na. o kamusta, san kayo ngayon?” (matabang pa sa panlasa ng may trangkasong tanong ko)

hindi ko na maalala kung saan na daw sila nakatira ngayon at wala akong pakialam. sa call center daw s’ya nagtatrabaho at may asawa na ‘yung kapatid n’ya na hindi ko naman kilala. at binata pa raw s’ya. hindi ko alam kung ano ang maiaambag sa pagkatao ko ng mga impormasyon na nalaman ko pero basta sinabi ko na lang “aaaaaaah ganun ba?” bilang respeto na rin sa kausap ko.
sa wakas dumating din ang hinihintay kong sandali, ang pagdaan ng anghel sa pagitan namin, pansamantalang katahimikan matapos n’yang hugutin sa pouch na nasa balikat n’ya ang celfone n’ya at nagbasa at sumagot s’ya sa isang text na hindi mo na kailangan maging sobrang talino para mahulaan na nanggaling sa isang malungkot na weido din na katulad n’ya. madali kong sinamantala ang pagkakataon na ‘yun para ipahalata sa kanyang naiinip ako sa byahe. lumingon ako sa bintana at kinapa sa balikat ko ang dulo ng earfone ko.. naisip kong magbilang muna ng hanggang lima para masiguro na wala na s’yang sasabihin sa akin, at bilang respeto na rin bago ko tuluyang wakasan ang hindi inaasahang reunion namin. isa… dalawa…. tatlo.. apat….

… madami kang piercing dati di ba?”

napamura pa ako ng mahina sa sarili ko, sayang sana pala hanggang tatlo lang ang bilang na naisip ko. sinabi ko na kinalimutan ko na ‘yun buhat nung nag kapamilya ako. tinira ko lang ‘yung sa magkabilang tenga pero tinanggal ko na rin nung nagkatrabaho ako. at sinagot ko s’yang ako lang ang nagbubutas nun nung tinanong n’ya ko kung sino daw ang gumawa.

… ako pare isa lang ang hikaw ko.”

otomatik na hinanap ng mga mata ko ang hikaw sa magkabila n’yang tenga. wala, at mabilis din na iniscan ng mata ko ang mukha n’ya pero wala din akong nakita. naisip ko na lang na baka sa utong, nauso kse dati ‘yun. at naisip ko din na baka sa pusod, alam kong masagwa para sa isang lalaki ‘yun dahil parang sa babae lang babagay ‘yun pero sus! douchebag ‘tong kausap ko e, anong imposible dito.
nakita ko sa mga mata n’ya na parang inaasahan n’ya na ang bigo kong paghahanap ng hikaw sa mukha n’ya matapos n’yang sabihin na may isa s’yang hikaw, para pala ‘yung trap na binuksan n’ya sa harapan ko. at dahil hindi na n’ya nahintay na itanong ko kung saan ang hikaw n’ya. s’ya na ang nagboluntaryong isiwalat ang impormasyon na ‘yun para sa akin.

… sa etits pare, kumakayod ‘to. solid! (sabay bukaka at turo sa ilalim ng pusod n’ya)

blangkong napalingon ako sa mukha n’ya. napabilis ang pagnguya ko sa matabang na babolgum sa bibig ko na may isang oras mahigit ko na yatang nginunguya kanina pa sa opisina. “ahhh ganun ba” sabay, lingon sa bintana at salpak ng earfone sa magkabilang tenga ko.

ding! dong!

Jon Cabron — Mon, 06 Oct 2008 20:16:45 +0000

ito ay isang malaking rebelasyon, na pag si dingdong dantes ay naputulan ng paa, hindi n’ya iindahin makakatakbo at makakatakbo pa rin s’ya.. sa pamamagitan ng betlog n’ya. seryoso, ano ang iniisip ni dingdong dantes at ng mga tao sa paligid n’ya para pumorma s’ya ng ganito? ansagwa! marami na naman akong nakitang mga model din ng mga underwears pero ibang klase ‘yung dating nito, meron akong nadadaanan na ganito dati pag uuwi ako galing sa trabaho ng umaga at maniwala ka sa ‘kin nakakasama ng sikmura pag sa araw araw na ginawa ng diyos, habang puyat ka galing sa trabaho, wala kang kain at antok na antok ka at sa araw araw na dadaan ka sa lugar na ‘yun parang nag aalmusal ang mga mata mo ng betlog ni dingdong dantes. siyet! tignan ko kundi ka maumay.
kung ang intensyon n’ya e para ipaalam sa sambayanan kung saan nakuha ang pangalan n’yang ding dong sa pagpopose n’ya ng ganyan sa mga posters at billboards. pwes, nagtagumpay s’ya. at kung ako ang tatanungin, at kung ang pagbabasehan ay ang bagay na ‘yun.. sabi nga, hindi ding dong ang dapat ipinangalan sa kanya, KALEMBANG. naisip ko lang, wala kaya s’yang kamag anak o kahit kaibigan man lang na kahit pabiro sinasabihan s’ya na “pare baka naman p’wedeng tigilan mo na ‘yung kakapa bakat ng isang kilong betlog mo sa kalsada, maawa ka naman sa mga motorista”
sino kayang magaling ang nag apruba ng poster na ‘to para ma iposte sa kalye at ng maipangalandakan nito ni dingdong ang deformed siamese twin n’ya, hindi kaya naisip nitong mga ‘to na hindi naman mga kababaihan lang o mga kabaklaan ang dumadaan sa kalsadang ‘yun? siyet!
kung ginawa na lang sanang rebulto ‘to imbis na billboard, malaking tulog pa sana.. para pag sobrang mainit o kaya umuulan pwedeng sumilong ang mga tao sa betlog n’ya.

seryoso, mr. dingdong gusto kita nung bata ka pa at lagi kitang pinapanood sa TGIS, may bakal ka pa nga sa mga ngipin mo n’un, pero demet hindi ko alam na ganyan pala kalaki ‘yang betlog mo, at hindi rin maabot ng isip ko kung bakit ganyan ka kaproud sa mga ‘yan na tuwing dumadaan ako sa kalsadang ‘yun kinakabahan ako na baka isang araw bigla na lang magkaron ng sariling buhay ‘yang betlog mo, tumalon sa kalsada at mang harang ng mga sasakyan at maghasik ng lagim. nakakapangilabot na senaryo.

litol dreamer

Jon Cabron — Mon, 06 Oct 2008 11:06:52 +0000

nung isang gabi, kakagising ko lang ng napatutok ako sa tv habang nanonood dun si mrs cabron at ‘yung anak namin. may isang batang sampung taong gulang nakarehistro sa tv, sabog ang luha n’ya habang kumakanta. pinoy dream academy little dreamers daw ‘yung palabas. malungkot ang itsura ni mrs. cabron at ni polin, nakikisimpatya sa bata na sumasabog ang boses habang kumakanta dahil sa pigil na emosyon ng pag iyak. dun ko lang nalaman na isa pala s’ya sa natanggal at huling kanta n’ya na ‘yun..
nahabag ako dun sa bata, parang naisip ko dagdag pabigat pa sa loob n’ya na pinakanta pa s’ya, naisip ko ‘yun dahil sanay ako sa paligsahan nung nasa elementarya pa ako, suki ako ng mga quiz bee at mga spelling contest dati at wala akong ibang naiisip pag natatalo ako kundi ang umuwi na sa bahay namin at tumakbo sa loob ng kwarto ko, isubsob ang mukha ko sa unan at umiyak ng umiyak habang isinusumpa ko ng mga malulubhang sakit ‘yung mga nakalaban ko.
nasa ganun akong pag iisip ng napansin ko ang anak namin, naisip ko na kung s’ya siguro ang kasali sa palabas na ‘to at pinapakanta s’ya habang umiiyak at talunan, tapos ipapatawag kami ni mrs. cabron sa stage para yakapin ang anak namin at para pampadagdag sa drama effect, magwawala ako, mandudura ako.. isa summer sault ko si tony gonzaga sa harap ng milyong milyong manonood.
nilapitan ko si polin at hinaplos sa likod, napatingin si mrs. cabron at nakita kong nagliwanag ang mukha n’ya nabasa ko dun ang imahe ng asawang nakakita ng pagbabago sa asawa n’yang sa wakas ay naging affectionate sa anak n’ya.. tumango tango pa s’ya na hudyat na “tama ‘yan.. tama ‘yan”
at pinakawalan ko ang isang tipikal na intro ng isang ama para sa anak n’ya pag binabalak n’yang mag bukas ng baul ng karunungan at mabubuting aral para sa kanya.. ” anak, nakikita mo ‘yang bata na ‘yan… sampung taon, kaidad mo..”
PHAIL!
biglang napalingon si polin sa akin sabay palo ng nakakuyom na kamao sa dibdib ko, hilam ng luha ang mga mata
“daddy, eight years old pa lang ako!!” .. sabay irap ng mga matatalim na mata. napalingon ako kay mrs. cabron na napapa iling at nasa mga mata ang pagkabigo at panghihinayang. at wala akong nasabi kundi ” ahhhm, maliligo na ako. kailangan ko ng pumasok sa trabaho”

.. malay ko ba.

hmmmback!

Jon Cabron — Sat, 04 Oct 2008 21:47:48 +0000

pagpasok ko pa lang nung miyerkules may duda na ako, biglang nanakit ‘yung joints ko sa paa at gininaw ako habang nasa bus ako, ganyan ako pag tatrangkasuhin. medyo masakit na rin ang lalamunan ko nun pag lumulunok ako. pag uwi ko ng huwebes ng umaga nanginginig na ‘ko, akala ko makukuha sa tulog, bagsak agad ako pag kakita ko sa kama pero nagising ako bago magtanghali.. nanginginig na ‘ko sa ginaw, pero pawis na pawis naman ako. antaas na pala ng lagnat ko.
abnormal ‘yung pakiramdam na ang init init ng pakiramdam mo at pawis na pawis ka pero pag gumagalaw ka mangingilabot ka sa ginaw, muntik na ‘kong masiraan ng ulo. nagtext ako sa bisor ko. baka p’wedeng hindi muna ako pumasok, sinabi ko ‘yung kalagayan ko, ang sagot hindi daw pwede kse naka sick leave din s’ya. kahapon pa raw s’ya nilalagnat. naalala ko, tinawagan ko kagabi ‘to tapos may kumakantang performer sa background ah! .. hmmmm ok lang.
tinantya ko ang sarili ko, wala akong pagpipilian kundi pumasok. pinoproblema ko kung papano ako maliligo at kung papano ako bibyahe. bahala na. inaway ako ng lahat ng tao sa amin, syempre ayaw na akong papasukin dahil iba na talaga ‘yung itsura ko nun, pero ako pa rin syempre ang may hawak sa sarili ko. pumasok ako at nakadating naman ng maayos, pero sobrang dusa ‘yung walong oras ko sa opisina. pumunta ako sa clinic para humingi ng gamot, binigyan naman ako pero para lang sa lagnat. paracetamol. pagbalik ko sa opisina pakiramdam ko lalo akong napasama, mainit sa labas at sobrang lamig sa loob, lalo akong nanginig.nakausap ko na ‘yung bisor at pumayag na s’yang mag duty kinabukasan kapalit ko, sakto off ko sa sabado kaya may kulang tatlong araw akong pahinga.friday, bagsak na ‘ko. hindi na ‘ko makakain ng kahit ano, kahit pag inom ko ng tubig pahirapan na. kailangan ko pang isipa ‘yung kanang paa ko para malunok ko ‘yung mismong laway ko. hanggang sa nagiisip na ‘ko kung kailangan ko na bang magpa ospital, sumasakit na ’sya kahit hindi ako lumulunok o nagsasalita, ‘yung sakit n’ya apektado na pati ‘yung kaliwang tenga ko, may bukol na rin ako sa leeg.
at nalaman lang ng mga tao dito sa bahay na malala na ‘yung lagay ko talaga dahil maghapon na akong hindi nagbubukas ng pc. kaya naalarma na si mrs. cabron at tinawag ang nanay ko, at sa awa ng nanay ko sa akin, inutusan n’ya akong bumili ng sarili kong gamot sa mercury drug.
sabado ng umaga lang medyo umayos ‘yung pakiramdam ko, pero minsan may mga lunok pa rin ako na sumasabit. ngayon masakit pa rin pero hindi na ako nilalagnat. ok, na. handa na akong pumasok mamaya. at balak ko na rin icancel lahat ng leave ko para sa buwan na ‘to dahil wala na akong kabalak balak mag inom o manigarilyo.
ang alak na dating iniinom ko ay papalitan ko na ng calamansi juice, at ang usok na dating naglalaro sa mga labi ko… ngayon ay mga dasal at papuri na sa kanya.

payback is a bitch!

Jon Cabron — Sat, 04 Oct 2008 20:39:30 +0000

dear jon,
siguro naman maliwanag na sa’yo ang lahat, alam mo na ang kaibahan mo sa robot at sa akin. ang una ay kinakailangan lang ng baterya, at ako, kaya kong gamutin ang sarili ko sa pamamagitan lang ng kumpas ng kamay ko. ikaw, hindi.
halos isang buwan din kitang pinagmamasdan, sinusuri ko ang bawat galaw at ikot ng buhay mo. gigising ka ng 7:30 ng gabi, diretso CR sindi ng dalawang yosi habang nakaupo sa inidoro at nagbabasa ng dyaryo, sabay ligo, bihis, alis, wala ng hapunan. siopao lang pagdating mo sa opisina at dalawang tasang kape tatlong oras ang pagitan.
dadating ka sa inyo ng 7:30 ng umaga kinabukasan, at malimit akong mabigo habang pinapanood kita dahil inaasahan ko na mga alas nuwebe tulog ka na, pero hindi. mas pinipili mo pa rin na ubusin ang oras mo sa internet hanggang ala una ng tanghali, at pagkakain mo ng tanghalian sa mga oras na ‘yun, dun ka pa lang manliligaw ng antok.
nakakailang yosi ka sa isang normal na araw? kalahating kaha. sa tingin mo normal pa ‘yun? gago!
kung naaalala mo, sa ika pitong araw nagpahinga ako. ikaw anong ginagawa mo pag dayoff mo? nagiinom. kelan ka huling nahiga sa kama n’yo na nakainom ka pero normal ka pa rin? hindi mo na natatandaan. bakit? dahil pag bitin ka pa, sa convenient store ka nagpapababa sa naghatid sa’yo para bumili ka pa ng maiinom mong mag isa sa bahay n’yo.
sa lahat ng gawain mo na ‘yan bukod pa ‘yung normal na dalawang kaha sa inuman, dapat mo ba akong sisihin na namamaga ang lalamunan mo, o dapat kang magpasalamat na iyan lang ang napala mo? mag isip isip ka, hindi ka na bata at hindi ka na binata marami ng umaasa sa’yo. kung ganyan pala ang buhay na gusto mo, sana hindi ka na lang nag asawa, sana hindi ka na lang nag anak. nandadamay ka pa.
PS
ayusin mo!

XoXo,
jebus

………..

pare,

oo na!

.
Jon Cabron

KOed

Jon Cabron — Thu, 02 Oct 2008 18:18:41 +0000

dahil hindi ako diyos at hindi ako robot,
wala akong kapangyarihan at hindi ako gawa sa bakal.

brb
Jon Cabron

scandal sa bus

Jon Cabron — Tue, 30 Sep 2008 00:14:38 +0000

grade 3 siguro ako nun, may promo ang big bag sa alabang, hindi mo alam ang big bang? pwes, hindi ako dapat nakikipag kaibigan sa’yo. isinama kami ng nangungupahan sa amin dahil arkilado ng kumpanya nila ‘yung buong carnaval, meron kaming sinakyan ng kuya ko na kaming dalawa lang ang sakay, nagluko amputangena, nagbunggu bungguan ‘yung mga silya, at mukhang nagenjoy si mamang tiga control sa panood kung papano kaming mag agaw buhay na magkapatid.
‘yun ang naiisip kong simula kung bakit naging mahihiluhin ako, at sobra ‘to dahil kahit sa duyan o tumba tumba lang, pwede mo na akong patayin sa hilo sa loob lang ng limang minuto.
sinamantala ko ang unang bus na dumaan kanina, hindi ko alam na sa likod na lang pala ang bakanteng upuan, kinakabahan na ako nung umupo ako at otomatik na hinanap ng batok ko ang sandalan, marami akong nainom na tubig sa buong walong oras na shift ko at pinasalubungan ako ng kapalit ko ng pancit canton. hindi pa ako nagtatagal sa b’yahe naramdaman ko na s’ya sa may lalamunan ko. sinubukan kong buksan ang bintana para mahanginan pero tinraydor ako ng hangin, lalo akong nakaramdam ng pagkahilo at pagsusuka, at wala na akong lakas para isara ulit ang bintana.
naramdaman ko ang biglang pag akyat ng likidong may buo buo sa lalamunan ko at diretso sa bibig ko, isang puno. biglang gumana ang isip ko, pag inilabas ko ‘to yari ako sa mga katabi ko dahil malakas ang hangin. binigla kong nilunok ang nasa bibig ko, sumingaw palabas sa ilong ko ‘yung lasa.
nabubuwisit ako sa hangin dahil parang lalo n’yang kinikiliti ang sintido ko para lalo akong mahilo, at isinusumpa ko ang citibank para itext ako ng ganung kaaga, at nasa ganun akong sitwasyon. nakadagdag ng malaking porsiyento sa hilo ko ang pagbabasa ng text habang umaandar ang bus. big fucking mistake.
at ito ang sitwasyon na walang pinagkaiba nung una kang nireyp ng tito mong bakla, wala kang lakas para tutulan ang lahat ng nangyayari, pipilitin mong labanan ang pwersa.. hanggang sa maubos ang lakas mo at magpaubaya ka na lang, at wala ka ng mapagpipilian kundi magpaubaya.. at mag enjoy.
isinakto kong nakatigil ang bus sa pila ng toll gate, buong pwersa kong isinuka ang lahat ng nakapila sa lalamunan ko, nagpapasalamat ako na marami akong nainom na tubig dahil dire diretso lang ang daloy ng pancit canton sa lalamunan ko. at dahil isa akong dakilang manginginom, alam ko na ang teknik at SOP pag susuka ka, lagi mong isipin na para ka lang nananalamin, pantay lang ang mukha mo ‘wag kang tutungo masyado para hindi lumabas sa ilong mo ang ininom at kinain mo.. pakiramdam ko pulang pula ang mukha ko, at puno ng luha ang mga mata ko, wala akong pakialam sa mga katabi ko, tae silang lahat! at nung naramdaman kong medyo humuhupa na ang lahat sa lamang loob ko, kinusot ko ang mga mata ko para mawala ang mga luha, at nung nagliwanag ang paningin ko dun ko lang napansin ang isang nilalang sa kabilang bus na ibini video ang pagsuka ko gamit ang celfone n’ya at wala akong nagawa kundi pakyuhan s’ya habang tatawa tawa s’ya at ‘yung katabi n’ya.
maayos naman akong nakauwi at nun lang nakapag bihis na ako ng pambahay kumatok sa akin ang mga posibilidad, kaya nananawagan ako sa lahat ng mga tao sa internet, na kung sakali man na may makikita kayong video ng isang lalaking sumusuka sa bus, maputi at mataba, naka kulay dilaw na abokadong tshirt at hilam ng luha ang mukha, ‘wag n’yo na lang pansinin. respeto lang. at kung hindi n’yo mapigilang silipin ang video na ‘yun.. oo, ako ‘yun at kinagagalak kitang makilala.

gusto mo bang makarma?

Jon Cabron — Mon, 29 Sep 2008 17:37:48 +0000

kung nagbabasa ka ng blog ko, alam mong plurk ang isa sa pinaka malaking dahilan ng kawalan ng aksyon dito. syempre, bukod pa ‘yun sa kaimposiblehan ng walong oras na tulog pag tanghali dahil midnight shift ka, at ang kawalan ng buhay at kulay pag pang madaling araw ka nagtatrabaho. sa panahon daw ngayon iyon na ang uso, micro-blogging. pero kahit sa panaginip hindi ko naisip iwan ang blog na ‘to, hindi pa siguro sa ngayon. sa pagtambay tambay ko sa bagong mundo, nakaisip ako ng ilang mga teknik kung papaano ka magkakakarma ng mabilis dun, at kung tatanungin mo ko kung ano ang karma at kung bakit importante sa mundo ng plurk ‘yun? bukod sa ilang mga pribilehiyo para sa account mo tulad ng dagdag emoticons, wala na akong naiisip na iba bukod sa virtual ego booster.
at dalawa ang nangungunang dahilan kung bakit mo kailangan ‘yang karma na ‘yan. una, kung bago ka lang kailangan mo ‘yun para nga makalikot mo ng husto ang plurk mo pangalawa, kung kulang ka sa kalinga ng magulang nung bata ka pa, naniniwala ako na kayang punuan ng pagtaas ng karma mo ang lahat ng iyon. maniwala ka, alam ko ‘yun.
at bilang isang kaibigan, andito ako ngayon para tulungan kang tumaas ang karma mo sa paraang subok na at kung ano man ang dahilan mo kung bakit kailangan mo ng karma bukod sa dalawa kong nabanggit, bahala ka na

gaano man kasama pakinggan, kailangan mong manggamit ng mga tao, magpadami ka ng plurk mates, kahit ‘yung ibang mga tao na ayaw mo at nakakairita sa’yo, add lang ng add may mute naman dun pag kailangang kailangan na.
magtanga tangahan sa pagrereply, sadyain ang typo error at ‘wag kalimutan na ikorek agad ‘yun for instant
2 plurks.
ex.
jon cabron: welcEme back!
jon cabron: sorry, welcome back pala.
magkunya kunyarian, wala kang maiplurk? magimbento ka.
ex.
jon cabron: kumakain ako ng rosas.
joncabron: lumalangoy ako ngayon sa swimming pool sa gitna ng dagat.
maging sobrang opinionated, makiisa sa lahat ng debate. kahit pa ang reply mo lang ay laging
ex.
jon cabron: tama!
jon cabron: may point ka!
maging masayahing tao. mali, maging sobrang masayahing tao!
ex.
plurkmate: im back!
jon cabron: lols!
plurkmate: anong magandang vitamins?
jon cabron: lols!
maging feeling sobrang importanteng tao, isipin mo na bawat galaw mo importanteng malaman ng lahat.
ex.
jon cabron: nangungulangot ako gamit ang kanang hinlalaki ko.
joncabron: at kaliwa naman ngayon.
at dahil pag maraming nagcomment sa thread mo, dagdag karma rin ‘yun, maging creative. instant 40+ replies.
ex.
jon cabron: antok na ko matutulog na ko. - sampu ang magrereply dyan ng “goodnight” at “bye, sweet dreams”
after 30 minutes
jon cabron: taena di pa rin ako makatulog! - sampu ang magrereply dyan ng “inom ka ng gatas” at “naku! baka may insomnia ka na!”
after 30 minutes ulit
jon cabron: ayan na inaantok na ko talaga - sampu ang magrereply dyan ng “congrats!” “sweet dreams”
after 30 minutes pa
jon cabron: bye plurkmates. zzzzZZ - at magugulat ka dahil sampu pa rin ang magreerply dyan ng panibagong “goodnight” at “bye, sweet dreams”
laging mag “im back” kahit hindi ka naman nawawala. - epektibong reply magnet yan!
laging maggawa ng thread na nagtatanong.
ex.
jon cabron: anong ulam n’yo ngayon?
jon cabron: anong kamay ang gamit n’yo pag naghuhugas kayo ng pwet?
jon cabron: gaano kalalim ang bibig n’yo?
at sa huli,pag nararamdaman mo ng nagkakainitan na kayo ng isang ka plurk mo, unahan mo na’ burahin mo s’ya sa listahan mo, nakakababa ng karma pag may nagtanggal sa’yo sa listahan. ‘wag kang pauuna.

.. sana makatulong.

mary and the seven dwarfs

Jon Cabron — Mon, 29 Sep 2008 08:18:32 +0000

.. joke lang wala akong entry.

bye.

tite

Jon Cabron — Thu, 25 Sep 2008 21:05:47 +0000

ang gusto ko lang naman yung makapag salita ng malaya, ‘yung masabi ang gusto kong sabihin ng walang iniisip na kung ano pa man. halimbawa gusto kong sabihin ang salitang tite, o e di tite! kung ayaw mo naman na marinig o mabasa ‘yun e di ‘wag mo na lang akong pansinin. seryoso, habang nakaharap ka dyan sa computer mo at nagbabasa ka nitong entry na ‘to ibulong mo ng dahan dahan T-I-T-E, ansarap bigkasin di ba? pumasok ka sa banyo o sa kwarto o kahit saan na walang makakakita o mkakarinig sa’yo, sabihin mo ng malakas.. TITE! napakasarap bigkasin di ba? dahil ganun kaganda ang kombinasyon ng mga letrang ‘yan. bitin ka pa? ipasok mo ‘yung ulo mo sa banga o sa drum at dun mo pakawalan ang isang ubod lakas na sigaw ng tite.
seryoso, ano ang masama sa salitang ‘yun? parte lang naman ng katawan natin ‘yun. walang pinagkaiba sa kamay, paa, siko, lulod, kasukasuan, mata, o bumbunan. magiging masama lang ‘yan kung dudugtungan mo, halimbawa kamay na nakapasok sa pwet, paa na inaagusan ng katas, siko na hinihimod ng bakla, at iba pa. ano ang punto? bastos lang sabihin ang tite kung may kasunod iyon na pagtigas o paglalabas masok.
sa panahon ba ngayon susunod pa rin ba tayo sa mga ibang utos sa atin ng mga nakakatanda na alam naman natin na pag ginamitan natin ng utak e wala namang ikasasama sa atin talaga? masama daw pumalaot sa dagat dahil may katapusan ang dagat at basta ka na lang kakainin ng dilim, kung sinunod ni columbus ang lolo n’ya siguro hanggang ngayon naniniwala pa rin tayo na hindi bilog ang mundo.
bastos daw sabihin ang tite at ang mga iba pang parte ng katawan at iba pang mga ginagawa na alam naman natin na masarap, pero naisip n’yo na ba, ilan nga ulit magkakapatid ang mga lolo at lola n’yo? sampu? dalawampu? ok.
ano ang punto ko? bakit natin ikukulong ang sarili natin sa isang kulungan na yari lang naman sa mga salitang kasing tibay ng electronic gadgets na made in china. ibigay natin ang alam natin na makakapag pasaya sa atin, sabihin natin kung ano ang nasa sa loob natin, pag isinara ng mambabasa mo ang blog mo dahil nabastusan s’ya sa nabasa n’yang salita.. sa isang lugar sa kalangitan may mga anghel na mag aawitan ng pangalan mo, bakit? dahil binigyan mo ang taong ‘yun ng buhay para lumabas ng bahay n’ya at harapin ang mundo n’ya sa labas ng internet.. at maniwala ka sa akin, ilang panahon lang, hahanapin ulit nun ang blog mo dahil marerealize n’yang mas bastos ang sistema ng tunay na mundo at iba na pala ang panahon ngayon.
at sa maliit na mundong gagawin n’ya sa harap ng computer n’ya mararanasan n’ya kung papano kasarap itype ang salitang tite sa keyboard, at kung dahil sa pagkakaayos ayos ng lugar ng mga letrang bumubuo dun sa salitang ‘yun kaya s’ya nakakaadik itype o dahil lang sa sinabi mo.. hayaan mo s’yang hanapin mag isa ang sagot dun.