teh mighty JON CABRON show

ang alam ko late ka na nakapasok sa eskuwela nun, ang natatandaan ko kse marami na akong kakilala nun sa room nung dumating ka na hatid hatid ng lola mo. naaalala ko sa akin ka itinabi ng teacher natin, ako daw kse ang pinakamabait na estudyante n’yang lalaki. tahimik ka lang nun, nakita ko sa mga mata mo ang takot at pag aalinlangan nung iniwan ka na ng lola mo dahil simula na ang klase natin. panay ang tingin mo sa labas, hinahanap mo ‘yung lola mo. napagalitan ka tuloy ng teacher.
lahat kami naka uniform, blue na short sa lalaki at puting polo, paldang blue naman sa babae, ikaw ang suot mo pink na bestida, naka stockings ka pa. naisip ko na lang, siguro bago ka pa lang kaya di ka pa naibibili ng nanay mo ng damit. nung recess na nakita kitang mag isa at kumakain ng baon mong pandesal, hinanap ng mga mata ko ‘yung lola mo pero wala s’ya sa tabi mo.. kaya siguro umiiyak ka.   Read the rest of this entry »

pag tumatawag ako sa customer support dati lalo na sa internet provider ko, nagpapaulan ako ng mura lalo na pag nararamdaman kong pinaiikot lang ako ng kausap ko at tineteknikal para hindi lumabas na hindi n’ya kayang solusyunan ang problema ko at ayaw n’ya lang masabi na wala s’yang ginawa o nagawa tungkol dun.
buwisit na buwisit din ako sa ideya ng bakit kung kelan umuusok na ako sa galit, dun pa lang ako p’wedeng itransfer sa mas nakakataas sa kanya o sa madaling salita mas nakakaalam ng tungkol sa problema ko, bakit hindi na lang sa unang pagtawag ko bumagsak agad ako sa talagang makakatulong sa akin, sigurado akong mas less hassle ‘yun sa aming lahat at mas lohikal kesa igapos pa ang problema ko sa tambyolo ng isang madyikerong nag aala chamba. Read the rest of this entry »

ilang beses ng nangyayari sa akin ‘to. puyat akong naglalakad sa kalsada sa pagkeuma umagang oras ng araw dahil galing ako sa midnight shift, wala akong tulog at madalas wala pa din akong kain sa mga oras na ‘yun. hindi ako kumakain ng almusal sa pinagtatrabahuhan ko dahil natatakot akong kumbulysunin ang tiyan ko habang nasa biyahe ako. matitiis ko kahit kailan ang gutom, pero hindi ang pagtatae.
habang matiwasay kang naghihintay ng oras ng pagtawid mo at may lihim na ngiti pa sa mga labi mo dahil ilang minuto na lang nasa bahay ka na at makakatulog ka na rin, at habang tinitignan mo ang huling sasakyan sa may kanan mo, at hinihintay itong lumagpas sa’yo para makatawid ka na sa kabila ng kalsada, mapapalingon ka sa kaliwa at dun na babagsak ang balikat mo kasabay ng pag akyat ng dugo mo sa batok sa makikita mong grupo ng mga kalalakihang naka mutor na maliliit. ewan ko kung ako lang, pero mas gugustuhin ko pang mabangga o masagasaan ako ng malalaking sasakyan tulad ng jeep at kahit na trak pa, kesa mabangga ka ng mutor. bakit? pag nabangga ka ng sasakyang malaki, patay ka agad at kung mabuhay ka man walang kahit na isang matinong tao ang magtatawa sa sinapit mo, pag sinuwerte ka pa, wala kang malay kaya walang sakit. pag nabangga ka ng mutor, kung hindi ka rin lang tatalsik paniguradong nakakahiya ang magiging itsura ng pagkakahiga mo sa kalsada. pagtatawanan ka ng mga tao. at ang masama hindi sapat ang mutor para mawalan ka basta basta ng malay tao.. makikita mo ang mga mukha ng mga tao sa kalsada na tinatawanan ang itsura mo dahil sa pagkakasalampak mo sa kalsada. at mararamdaman mo ang lahat ng sakit sa bawat minutong dadaan dahil may malay tao ka. at sinisiguro ka sa’yong iyon na ang pinakamatagal na minuto ng buhay mo.  Read the rest of this entry »

sa wakas natuloy din ang lakad ng barkada na kung ilang linggo din namin plinano at nag urong sulong ng petsa. hindi kami kumpleto dahil sa kanya kanyang issues ng buhay pero ok lang, ang intensyon ko naman talaga ay uminom at hindi makipag kaibigan. ang gusto ko lang naman ‘wag matapos ‘yung day off ko ng basta itutulog ko lang.
habang nasa isang bar kami sa alabang, makalipas ang isa’t kalahating oras, napansin kong unti unting dumudulas at kumakawala ang kasiyahan sa mesa namin. abala sa pagtetext ang isa at ang isa naman nakatingin sa malayo. at ako, nagiisip ng maiba blog. naisip ko na iyon ang advantage nating mga nagba blog sa ibang mga ordinaryong tao, malalalim tayo mag isip at nageenjoy tayong gawin ‘yun. kaya sa mga sitwasyon na tulad nito, matutumba at mamamatay sa pagkainip ang lahat ng taong kasama mo, pero ikaw normal pa rin. otistik mode.   Read the rest of this entry »

isang maikling paalala.
ako si jon cabron, may ari ng teh mighty jon cabron show. kung matagal ka na rito siguro kilala mo na ako at natimbang at naanalisa mo na ang bawat sulok ng pagkatao ko dito sa mundo ng internet, nakapagpalitan na rin siguro tayo ng mga maiikling mensahe sa comment box ng entry ko, nakachat sa YM, o baka nga may number ka pa ng celfone ko.
pero kung baguhan ka lang dito o isang bagong kakilala, maupo ka lang d’yan at hayaan mong ipakilala ko sa’yo ng mabilis ang blog ko.   Read the rest of this entry »

ito ay entry para sa mga kababaihang nagdadalantao o mga nagpaplano pa lang na bumuo ng sanggol. ito ay sumisentro sa pagpapangalan ng bata, ilang milyon ang pupwedeng pangalan na magagamit mo sa anak mo at doblehin mo pa ‘yun para sa mga kumbi kumbinasyon. dapat mong isaisip na bilang magulang obligasyon mong pumili ng pangalan na alam mong hindi n’ya ikahihiya pagdating ng panahon.
iwasan n’yo sana ang palayaw na CHE CHE, kumpletuhin n’yo kung cherrilyn ang trip n’yo, o gawin n’yong cherryl kung gusto n’yong paikliin, at gawin n’yong cherry kung medyo nahahabaan pa kayo ..pero utang na loob ‘wag che che. at iyan ang batas na nakahanda akong ipagpalit ang dalawang kamay ko o pati ang buhay ko maipatupad lang ‘yan sa buong pilipinas.
Read the rest of this entry »

taenang plurk ‘yan pasira ng talento, alam n’yo ba na kung dati ay para lang akong ngumunguya ng babolgum sa tuwing naggagawa ako ng entry sa blog na’to, ngayon hirap na hirap akong makabuo ng kahit isang paragraph lang na mahaba haba. wala ng pinagkaiba ang bituka ko sa utak ko, parehong hindi makabuo.
at dahil sayang naman ang mga konseptong bigla bigla na lang sumisipa sa isip ko. pinagsama sama ko na lang lahat. chopsuey style.
Read the rest of this entry »

sapat na sana ang mga komento at mga hayagang pagpaparamdam ng appreciation na nanggagaling sa mga mambabasa ko, mula nung sinimulan ko ang blog ko magdadalawang taon na ang nakakalipas hanggang nung isang araw, hinding hindi pumasok sa isip ko na may isang nilalang na matutuwa sa akin, at iintindihin ang kalam ng sikmura ko. lalo na, isang babae. dahil, seryoso, sino ba naman ako?

Read the rest of this entry »

normal ang simula ng araw ko kagabi bago pumasok sa trabaho bukod sa umuulan. medyo naghintay ako ng ilang minuto sa terminal ng bus, pero nangyayari talaga ‘yun kahit walang ulan, at kagabi buo sa isip ko na walang paraan para ma - late ako.  nagbago ang lahat pagdating ng bus sa magallanes, halos hindi na gumagalaw ang sinasakyan ko at buhol buhol na ang mga sasakyan sa kalsada. andaming mga kotse na nakatigil na lang sa magkabilang side ng kalsada dahil natatakot silang lumusong sa mataas na baha.
kinse minuto bago tumuntong ang alas diyes, nagpa abiso na ‘ko sa papalitan ko sa opisina namale late ako.
trenta minuto bago mag alas onse, naisip ko na ang idea na nastranded yata ako at kwarenta minuto bago mag alas dose dun ko natanggap na ay putangina stranded na nga ako sa kalsada. at pagkatapos nun hindi na ako tumingin ulit sa orasan ng celfone ko. Read the rest of this entry »

isang bagay na ayokong ayoko na ginagawa sa akin ng mga kababaihan ay ‘yung ginagamitan nila ako ng ganda nila, alam mong maganda ka at alam kong alam mo na kaya ‘kong ipagpalit ang kaluluwa ko sa lapis kapalit ng isang minutong halik lang sa earlobes mo. matiwasay kong natapos ang 10pm to 6am na shift ko at palabas na ‘ko para mag-swipe ng id ko hudyat ng panandaliang pagkalas ko sa opisina ng may isang malamig na boses na nagtanong at nanggaling sa likuran ko “midnight ka na jon? pauwi ka na?” hindi ko alam kung hindi pa ba give away sa’yo ang gusot gusot na buhok ko, ang eyebags ko, at ang mukha kong p’wedeng maka puno ng isang bote ng mantika pag piniga para magtanong ka pa ng ganyan sa akin o ang polo kong suot na gusot at halatang kakagaling lang sa pagkakahiga sa ilalim ng table ng boss ko. pero isa lang ang alam ko, ginagamitan mo ‘ko ng alindog mo dahil alam mong pagkaganda ganda mo nung umagang ‘yun at alam mong sakto sa pulbo ang mukha mo at umiilaw ang kutis mo sa kaputian.. hindi rin maililihim sa akin na sinadya mong lagpasan ako nung napatigil ako para pagmasdan ang itsura mo, dahil intensyon mo talaga na maamoy ko ang buhok mong amoy shampoo at ang katawan mong amoy bambini na cologne… at nung umakyat tayo sa hagdan na may dalawang palapag, napalunok ako ng panis na laway nung halos isang dipa na lang ang layo ng balakang mo sa mukha ko. ibang klase ka at alam kong alam mo ‘yun.  Read the rest of this entry »