teh mighty JON CABRON show

naisip ko lang, bakit kailangan nating magdasal pag linggo sa simbahan at dun natin hilingin lahat ng gusto natin sa kanya, bakit kailangan na sa araw na ‘yun tayo makipag usap sa kanya
Read the rest of this entry »

bago ang lahat gusto kong humingi ng paumanhin sa lahat ng mga sama ng loob na hindi sinasadyang naibigay ko sa ‘yo sa loob at labas ng relasyon natin, sa mga normal na pagkakataon bihira kong ihingi ng tawad ang mga bagay na hindi sinasadyang nagawa ko, pero bilang kristyano humihingi ako ng tawad sa ‘yo. sorry kung masakit akong magsalita tulad ng sinasabi mo pero naging totoo lang ako sa sarili ko, para sa akin ang katangahan ay katangahan at ang kabobohan ay kabobohan., sorry.
hayaan mo ‘kong pag aralan muna kung papano sasahugan ng sinseridad ang paghingi ko ng tawad kung bakit hindi ko natupad ang pangako ko sa’yo na ikaw lang at wala ng susunod pa. hindi ko alam kung papano ko ipapaliwanag sa ‘yo na parte lang ng relasyon ang lahat ng mga sumpa at pangako at kasamang ikinukulong ‘yun sa bote at ipinapaanod sa malalim na dagat pag tapos na ang relasyon na ‘yun. Read the rest of this entry »

wala na akong naiisip na mas nakakairita pa sa sitwasyon na kausap mo ang boss mo at ang apat n’yang bisita, nasa may bandang dulo ka nakaupo habang nasa may labas ng opisina n’ya ang celfone mo na nakaset sa tatlong bar ang ringtone na sumisigaw ng “it’s ringing, it’s ringing, the fucking fone is ringing!!” ng paulit ulit. napahinto ang nagsasalita at napatunganga ang lahat ng kasama mong nakikinig sa kanya habang nakapigil sa ere ang dibdib mo sa paghinga. natapos lang ang delubyo sa loob mo nung natapos na ang isang set ng ring at tumahimik na ang telepono mo. umayos ng upo ang apat na bisitang katabi mo, nakatingin sa’yo ang boss mo at tipong nagtatanong ang mga mata n’ya ng “tama ba ‘yung narinig kong sinasabi ng ringtone mo?” yumuko ka bilang hudyat ng pag sang ayon.
Read the rest of this entry »

anong gagawin mo pag nakadiskubre ka ng isang bagay na ikaw lang ang nakakaalam, hindi ito ginto at hindi rin naman kapangyarihan. teknik ang tawag dito, at mas importante pa ‘to kahit na anong ginto at mas malakas pa ‘to sa kahit na anong kapangyarihan.
nung isang ordinaryong tao pa lang ako at hindi ko pa nadidiskkubre ang teknik na ‘to, idinadaan ko lang ang lahat sa dasal at paghingi nga tulong sa nasa itaas.. “sana po sagipin n’yo ko sa delubyong ‘to” epektib naman s’ya nung una, hanggang sa na imune sa dasal ang tiyan ko. sinubukan kong haluan ng tipong panliligaw ang kausap ko “sana po sagipin n’yo ko sa delubyong ito, at pangakong magbibigay ako ng barya sa mga pulubi sa kalsada.” matagal kong nagamit ang orasyon na ‘yan hanggang sa siguro napansin n’yang talk shit lang ‘yan, nawalan din ng bisa pagtagal.
Read the rest of this entry »

mag aalas kwatro ng madaling araw, nakikipag laban ka sa antok sa opisina. mainit pa ang kape mo kaya hindi mo pa mainom, wala ng tao sa plurk. naisipan mong magbukas ng friendster account mo para lang salubungin ng ganitong mensahe sa bulletin board.

hindi ka naman ganun ka die hard fan pero nabigla ka sa nabasa mo, napaisip ka pa nga kung saan mo ba s’ya huling nakita, naalala mo sa commercial sa tv. naisip mo mukhang malakas pa s’ya nun. hindi ka naman ganun ka die hard fan pero nagagalingan ka sa kanya. naghahalo ang pagkagulat, panghihinayang, at panlulumo sa loob mo.
kinlick mo ang istorya.
Read the rest of this entry »

sa totoo lang ayoko na talaga kitang itext pag may lakad ang tropa, sumasama lang ang loob ko at nakakaramdam ako ng awa sa sarili ko pag hindi ka nagrereply. parang pakiramdam ko napakadesperado ko na maghanap ng makakasama sa inuman para sumugal lagi sa’yo kung kelan ka pwede. pero wala akong magagawa, sanay na ang tropa na ako ang laging tiga contact sa lahat pag may gimik na ganito.
nakakasama lang ng loob kse gasino na ‘yung isang text na manggagaling sa’yo para sumagot na hindi ka pwede kung ayaw mo, iniisip mo ba na kukulitin ka pa namin pag tumanggi ka? hindi naman tayo mga bata pa para sa mga kantyawan na ganun. at hindi ka naman artistahin para gumanun pa kami.
Read the rest of this entry »

mas matutuwa pa ako kung hindi n’yo ko masyadong seseryosohin. hindi ko naman sinasabi na bastusin n’yo ko minu minuto, iba naman ‘yung salitang respeto sa seryoso. ang sa akin lang, katulad ng ilang ulit ko ng sinabi sa inyo hindi naman ako seryosong blogger na tumatalakay sa gobyerno o patungkol sa diyos, ‘wag n’yong gamitin ang mga salita ko laban sa akin at lalo ng ‘wag n’yong ituring ang lahat ng mga sinasabi ko na para akong santo papa sa inyong harapan.
madalas, wala akong sinasabi na ikakapag pabago ng takbo ng mundo, at madalas sa hindi na magsasalita ako na ikakapag pabago ng pang araw araw na buhay mo. ‘wag mong pahagingan na ganun ang sitwasyon.
Read the rest of this entry »

sa tulad kong graveyard shift, abnormal na nagtatapos ang araw sa oras na mahiga na ako sa kama at ipikit ko ang mga mata ko, at madalas sa pagitan ng alas dose hanggang ala una ng tanghali naisasakatuparan ang lahat ng ‘yun. siguro naman hindi na magiging mortal sin para sa akin na pumili naman ako ng pasaherong makakatabi sa byahe. sinungaling ako kung sasabihin kong mas pinapaboran ko pang makatabi ang isang babaeng mukhang librarian na matandang dalaga na amoy safeguard kesa sa babaeng naka damit opisina at amoy baby cologne.
ganyan na ganyan ang naging sitwasyon kani kanina lang. sa bus.

Read the rest of this entry »

nung unang panahon may isang babae na asawa ng isang simpleng manggagawa. pag wala s’yang trabaho, nagluluto s’ya ng almusal para sa mister n’yang magdamag nagtatrabaho at sa araw ng pahinga ng mister n’ya inihahanda n’ya ang sarili n’ya para ibigay ang anumang hinihingi ng lalaki.
at pagdating ng gabi, kusa s’yang nagbibigay ng pera sa kinakasama n’ya para gumimik at maglibang.

hindi s’ya nagbubunganga sa kahit na anong sitwasyon.

Read the rest of this entry »

madalas sa paglalakbay natin dito sa tinatawag na buhay, marami tayong nakakasalamuha na iba’t ibang personalidad, at dahil ang buhay ay walang hanggang paglalakbay marami sa mga personalidad na ‘yun ang maiiwan natin sa isang parte ng buhay natin. maaaring sa tagal ng panahon makakasalubong natin ulit sila, maaaring hindi na, at meron ding putang ina sana hindi na ulit.
normal na sakay ako ng bus na pabyaheng opisina kagabi, normal ang byahe, maluwag ang bus, walang traffic, at madami pa akong oras para hindi ma late. abalang excited akong nakikinig sa mp3 player ko dahil bagong bili ang earfone n’ya ng biglang may tumabi sa akin na nanggaling sa likod ng bus, hindi ko pinansin nung una dahil nahagip na ng mata ko na lalaki s’ya.. at madalas wala naman akong pakialam sa mga lalaki sa bus. nakitingin pa rin ako sa labas ng bintana, inuunahan ng utak ko ang byahe ng bus, sana wala masyadong trabaho at sana walang aberyang mangyari sa opisina.
Read the rest of this entry »